201. Hadis
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ قَدْ دَعَا بِهَا فِي أُمَّتِهِ وَخَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Muhammed b. Ahmed b. Ebi Halef bana tahdis etti. Ravh bize tahdis etti. İbn Cüreyc bize tahdis etti. [O] dedi ki: Ebu'z-Zübeyr bana haber verdi ki; Cabir b. Abdullah’ı Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’den [naklederken] şöyle işitmiştir: “Her nebinin, ümmeti için yapmış olduğu [mutlaka kabul olan] bir duası vardır. Ben ise duamı, Kıyamet günü ümmetime şefaat etmek üzere sakladım.”