1225_3. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ، بْنُ أَبِي خَلَفٍ حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، جَمِيعًا عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . مِثْلَ حَدِيثِهِمَا وَفِي حَدِيثِ سُفْيَانَ الْمُتْعَةُ فِي الْحَجِّ .
Bana Amr en-Nâkıd anlattı; bize Ebû Ahmed ez-Zübeyrî, (o da) Süfyân'dan nakletti. (H) Bana Muhammed b. Ebî Halef de anlattı; bize Ravh b. Ubâde, (o da) Şu'be'den nakletti. Bunların her ikisi de Süleyman et-Teymî'den bu isnadla yukarıdaki hadisi nakletmişlerdir. (İshâk b. Mansûr ve Ebû Bekir b. Ebî Şeybe'nin) rivayetleriyle aynıdır; ancak Süfyân'ın rivayetinde (sadece 'temettu'' değil) 'hacda temettu'' ifadesi geçmektedir.