1859_2. Hadis
وَحَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، قَالَ وَقَرَأْتُهُ عَلَى نَصْرِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِي أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ طَارِقِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُمْ كَانُوا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الشَّجَرَةِ قَالَ فَنَسُوهَا مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ.
Bunu bana Muhammed b. Râfi' de anlattı; bize Ebû Ahmed anlattı —[Müslim] dedi ki: Ben onu Nasr b. Ali'ye de Ebû Ahmed'den [naklen] okudum—; bize Süfyân, Târık b. Abdirrahmân'dan, o Saîd b. el-Müseyyeb'den, o da babasından [naklen] anlattı ki: Onlar ağaç [biatı] yılında Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanında bulunmuşlar. [Babası] dedi ki: Ertesi yıl onu[n yerini] unuttular.