2153_6. Hadis
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، أَنَّ أَبَا مُوسَى، اسْتَأْذَنَ عَلَى عُمَرَ ثَلاَثًا فَكَأَنَّهُ وَجَدَهُ مَشْغُولاً فَرَجَعَ فَقَالَ عُمَرُ أَلَمْ تَسْمَعْ صَوْتَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ائْذَنُوا لَهُ . فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ قَالَ إِنَّا كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا . قَالَ لَتُقِيمَنَّ عَلَى هَذَا بَيِّنَةً أَوْ لأَفْعَلَنَّ . فَخَرَجَ فَانْطَلَقَ إِلَى مَجْلِسٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالُوا لاَ يَشْهَدُ لَكَ عَلَى هَذَا إِلاَّ أَصْغَرُنَا . فَقَامَ أَبُو سَعِيدٍ فَقَالَ كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا . فَقَالَ عُمَرُ خَفِيَ عَلَىَّ هَذَا مِنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَلْهَانِي عَنْهُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ .
Bana Muhammed b. Hâtim anlattı; bize Yahyâ b. Saîd el-Kattân anlattı; İbn Cüreyc'den; bize Atâ anlattı; Ubeyd b. Umeyr'den; (rivayet edildiğine göre): Ebû Mûsâ, Ömer'in yanına girmek için üç defa izin istedi. Onu meşgul bulmuş [anlamış] gibi oldu ve döndü. Bunun üzerine Ömer: “Abdullah b. Kays'ın [Ebû Mûsâ] sesini işitmediniz mi? Ona izin verin” dedi. [Ebû Mûsâ] çağrıldı ve [Ömer]: “Yaptığın şeye seni sevk eden nedir?” dedi. [Ebû Mûsâ]: “Biz bununla emrolunmuştuk” dedi. [Ömer]: “Buna ya bir delil getirirsin ya da ben yapacağımı bilirim!” dedi. [Ebû Mûsâ] çıktı ve Ensar'ın bir meclisine gitti. “Buna senin lehine ancak en küçüğümüz şahitlik eder” dediler. Ebû Saîd kalktı ve: “Biz bununla emrolunmuştuk” dedi. Bunun üzerine Ömer: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in bu emri bana gizli kalmış; çarşılardaki alışveriş beni ondan alıkoymuş” dedi.