2309_5. Hadis
حَدَّثَنِي أَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ، زَيْدُ بْنُ يَزِيدَ أَخْبَرَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - قَالَ قَالَ إِسْحَاقُ قَالَ أَنَسٌ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ خُلُقًا فَأَرْسَلَنِي يَوْمًا لِحَاجَةٍ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَذْهَبُ . وَفِي نَفْسِي أَنْ أَذْهَبَ لِمَا أَمَرَنِي بِهِ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجْتُ حَتَّى أَمُرَّ عَلَى صِبْيَانٍ وَهُمْ يَلْعَبُونَ فِي السُّوقِ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَبَضَ بِقَفَاىَ مِنْ وَرَائِي - قَالَ - فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ وَهُوَ يَضْحَكُ فَقَالَ " يَا أُنَيْسُ أَذَهَبْتَ حَيْثُ أَمَرْتُكَ " . قَالَ قُلْتُ نَعَمْ أَنَا أَذْهَبُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ أَنَسٌ وَاللَّهِ لَقَدْ خَدَمْتُهُ تِسْعَ سِنِينَ مَا عَلِمْتُهُ قَالَ لِشَىْءٍ صَنَعْتُهُ لِمَ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا أَوْ لِشَىْءٍ تَرَكْتُهُ هَلاَّ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا .
Bana Ebû Ma’n er-Rakâşî Zeyd b. Yezîd de anlattı; bize Ömer b. Yûnus haber verdi; bize İkrime —yani İbn Ammâr— anlattı. (İkrime) dedi ki: İshâk şöyle nakletti: Enes dedi ki: ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, insanların ahlâkı en güzel olanlarından biriydi. Bir gün beni bir işe gönderdi. Ben ise: «Vallahi gitmem!» dedim. Oysa içimden, Allah’ın Nebîsinin emrettiği o işe gitmek geçiyordu. Dışarı çıktım; çarşıda oynayan çocukların yanına vardım. Derken bir de baktım ki, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem arkamdan gelip ensemden (kefâ) yakalayıvermiş! Ona baktığımda gülüyordu; bana: “Ey Üneysçik! (Unays) Sana emrettiğim yere gittin mi?” buyurdu. Ben de: “Evet ya Resûlullah, hemen gidiyorum!” dedim. Enes devamla dedi ki: «Vallahi ona dokuz yıl hizmet ettim. Yaptığım bir şey için: «Niçin şöyle şöyle yaptın?», yapmadığım bir şey için de: «Şöyle yapsaydın ya!» dediğini hiç bilmem.’