2465_2. Hadis
حَدَّثَنِي أَبُو دَاوُدَ، سُلَيْمَانُ بْنُ مَعْبَدٍ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ قُلْتُ لأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ مَنْ جَمَعَ الْقُرْآنَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَرْبَعَةٌ كُلُّهُمْ مِنَ الأَنْصَارِ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَرَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُكْنَى أَبَا زَيْدٍ .
Bize İbn Nümeyr anlattı; bize babam anlattı; bize el-A’meş anlattı; Şakîk’ten; dedi ki: Abdullah [b. Mes’ûd] bize hitap etti ve şöyle dedi: “Vallahi ben bizzat Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ağzından yetmiş küsur sure aldım (öğrendim). Vallahi Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabı, Allah’ın Kitabı’nı en iyi bilenlerden birinin ben olduğumu bilirler; oysa ben onların en hayırlısı değilim.” Şakîk der ki: “İnsanların ne dediklerini işitmek için ilim halkalarına oturdum; ancak bunun aksini söyleyen hiçbir reddiye işitmedim.” dedi.