718. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ . وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ .
Bize Yahyâ b. Yahyâ anlattı; dedi ki: Mâlik’e; İbn Şihâb’dan; o Urve’den; o da Âişe’den [naklederek] okudum; [Âişe] şöyle dedi: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in kuşluk nafilesini (sübhatü’z-duhâ) kıldığını hiç görmedim. Ancak şüphesiz ben onu kılıyorum. Halbuki Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem, yapmayı sevdiği bir işi, insanlar onu yapar da üzerlerine farz kılınır endişesiyle (haşyet) bazen terk ederdi.