867_1. Hadis
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلاَ صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ حَتَّى كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيْشٍ يَقُولُ " صَبَّحَكُمْ وَمَسَّاكُمْ " . وَيَقُولُ " بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ " . وَيَقْرُنُ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى وَيَقُولُ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ خَيْرَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرُ الْهُدَى هُدَى مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ " . ثُمَّ يَقُولُ " أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ مَنْ تَرَكَ مَالاً فَلأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أَوْ ضَيَاعًا فَإِلَىَّ وَعَلَىَّ " .
Bana Muhammed b. el-Musennâ anlattı; bize Abdulvehhâb b. Abdilmecîd anlattı; Cafer b. Muhammed’den; babasından; Câbir b. Abdillâh’tan; dedi ki: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem hutbe verdiğinde gözleri kızarır, sesi yükselir ve öfkesi şiddetlenirdi; öyle ki sanki “Düşman sabahleyin veya akşamleyin üzerinize çullanacak!” diyerek uyaran bir ordu komutanı gibi olurdu. Şöyle buyururdu: “Ben ve kıyamet şu ikisi gibi gönderildik.” Bunu söylerken işaret parmağı ile orta parmağını birbirine bitiştirirdi. Sonra şöyle devam ederdi: “Emmâ ba’d; şüphesiz sözlerin en hayırlısı Allah’ın Kitabı, hidayetin en hayırlısı Muhammed’in hidayetidir. İşlerin en kötüsü sonradan uydurulanlardır; her bidat dalalettir.” Sonra şöyle buyururdu: “Ben her müminin kendisine, kendisinden daha yakınım. Kim bir mal bırakırsa o ailesinindir; kim de bir borç veya bakıma muhtaç birini bırakırsa o bana aittir ve benim üzerimedir.”