2206. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ الْكَلْبِيُّ أَبُو ثَوْرٍ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِدْرِيسَ الشَّافِعِيُّ، حَدَّثَنِي عَمِّي، مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ شَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُجَيْرِ بْنِ عَبْدِ يَزِيدَ بْنِ رُكَانَةَ، أَنَّ رُكَانَةَ بْنَ عَبْدِ يَزِيدَ، طَلَّقَ امْرَأَتَهُ سُهَيْمَةَ الْبَتَّةَ فَأَخْبَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ وَقَالَ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ إِلاَّ وَاحِدَةً . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَاللَّهِ مَا أَرَدْتَ إِلاَّ وَاحِدَةً " . فَقَالَ رُكَانَةُ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ إِلاَّ وَاحِدَةً . فَرَدَّهَا إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَلَّقَهَا الثَّانِيَةَ فِي زَمَانِ عُمَرَ وَالثَّالِثَةَ فِي زَمَانِ عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَوَّلُهُ لَفْظُ إِبْرَاهِيمَ وَآخِرُهُ لَفْظُ ابْنِ السَّرْحِ .
Bize İbnü’s-Serh ve İbrâhîm b. Hâlid el-Kelbî Ebû Sevr —diğer râvilerle beraber— anlatıp dediler ki: Bize Muhammed b. İdrîs eş-Şâfiî anlattı; amcam Muhammed b. Ali b. Şâfi' bana; Abdullah b. Ali b. es-Sâib’den; Nâfi' b. Ucayr b. Abd-i Yezîd b. Rukâne’den [şu rivayeti aktardı]: Rukâne b. Abd-i Yezîd, hanımı Süheyime’yi ‘el-bettâ’ (kesin/bitirici/el-bettah) sözüyle boşamıştı. Arkasından durumu Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e haber verdi ve: “Vallahi ben [bu ifademle] ancak tek bir (vâhideten) boşamayı murat etmiştim,” dedi. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Vallahi niyetin (aradte) sadece tek bir (vâhideten) boşama mıydı?” buyurdu. Rukâne: “Vallahi sadece tek bir [boşama niyet etmiştim],” diyerek [ant içti]. Bunun üzerine Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem kadını ona geri verdi. Rukâne o kadını [daha sonra] Ömer döneminde ikinci kez, Osman döneminde ise üçüncü kez boşadı. Ebû Dâvud dedi ki: Hadisin başlangıç kısmı İbrâhîm’in, sonu ise İbnü’s-Serh’in ifadeleridir.