2467. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اعْتَكَفَ يُدْنِي إِلَىَّ رَأْسَهُ فَأُرَجِّلُهُ وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةِ الإِنْسَانِ .
Bize Abdullah b. Mesleme anlattı, Mâlik’ten, [o da] İbn Şihâb’dan, [o da] Urve b. ez-Zübeyr’den, [o da] Amre bint Abdurrahman’dan, [o da] Âişe’den [naklettiğine göre] o şöyle demiştir: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem itikâfta olduğu zaman başını bana yaklaştırırdı, ben de onu tarardım. İnsanî bir ihtiyacı (tuvalet vb.) dışında [itikaftan çıkıp] eve girmezdi.