2759. Hadis
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْفَيْضِ، عَنْ سُلَيْمِ بْنِ عَامِرٍ، - رَجُلٍ مِنْ حِمْيَرَ - قَالَ كَانَ بَيْنَ مُعَاوِيَةَ وَبَيْنَ الرُّومِ عَهْدٌ وَكَانَ يَسِيرُ نَحْوَ بِلاَدِهِمْ حَتَّى إِذَا انْقَضَى الْعَهْدُ غَزَاهُمْ فَجَاءَ رَجُلٌ عَلَى فَرَسٍ أَوْ بِرْذَوْنٍ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَفَاءٌ لاَ غَدْرٌ فَنَظَرُوا فَإِذَا عَمْرُو بْنُ عَبَسَةَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ مُعَاوِيَةُ فَسَأَلَهُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قَوْمٍ عَهْدٌ فَلاَ يَشُدُّ عُقْدَةً وَلاَ يَحُلُّهَا حَتَّى يَنْقَضِيَ أَمَدُهَا أَوْ يَنْبِذَ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ " . فَرَجَعَ مُعَاوِيَةُ .
Hafs b. Ömer en-Nemerî bize anlattı; Şu'be bize anlattı; Ebü’l-Feyz’den; Himyer kabilesinden biri olan Süleym b. Âmir’den -anlattığına göre- o şöyle demiştir: Muâviye ile Rumlar arasında bir antlaşma vardı. (Muâviye), antlaşma süresi biter bitmez onlara saldırabilmek için (ordusuyla) topraklarına doğru ilerliyordu. Derken atlı veya katırlı bir adam geldi ve: “Allâhu Ekber! Allâhu Ekber! Ahde vefa vardır, ihanet yoktur!” diyerek bağırıyordu. Bir de baktılar ki o kişi Amr b. Abese’dir. Muâviye ona (haber) gönderip (durumu) sordu. Amr dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in şöyle buyurduğunu işittim: “Kiminle bir kavim arasında antlaşma varsa, o (antlaşma) süresi dolana veya her iki taraf da durumu açıkça bilip denk bir şekilde antlaşmayı bozduklarını karşı tarafa bildirene kadar hiçbir düğümü ne (iyice) sıksın ne de çözsün!” Bunun üzerine Muâviye (ordusuyla geri) döndü.