2766. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ، أَنَّهُمُ اصْطَلَحُوا عَلَى وَضْعِ الْحَرْبِ عَشْرَ سِنِينَ يَأْمَنُ فِيهِنَّ النَّاسُ وَعَلَى أَنَّ بَيْنَنَا عَيْبَةً مَكْفُوفَةً وَأَنَّهُ لاَ إِسْلاَلَ وَلاَ إِغْلاَلَ .
Muhammed b. el-Alâ bize anlattı; İbn İdrîs bize anlattı; İbn İshâk’tan işittiğini söyledi; Zührî’den; Urve b. ez-Zübeyr’den; Misver b. Mahrame ve Mervân b. el-Hakem’den -naklettiklerine göre- (Hudaybiye’de taraflar) şöyle anlaşmışlardı: “İnsanların güven içinde olması için savaşın on yıl süreyle durdurulması; aramızda (kalplerdeki kinin) kınına sokulmuş bir kılıç gibi (kapalı tutulması); gizli bir düşmanlık ve (antlaşmaya) hıyanet olmaması üzerine (anlaştılar).”