417. Hadis
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عِيسَى، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَغْرِبَ سَاعَةَ تَغْرُبُ الشَّمْسُ إِذَا غَابَ حَاجِبُهَا .
Bize Amr b. Alî anlattı; Safvân b. Îsâ’dan; Yezîd b. Ebî Ubeyd’den; Seleme b. el-Ekva’dan [nakledildiğine göre] o şöyle demiştir: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem, akşam namazını güneş battığı zaman —(güneşin) kaşı (üst kenarı) kaybolunca— kılardı.