808. Hadis
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ مُوسَى بْنِ سَالِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فِي شَبَابٍ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ فَقُلْنَا لِشَابٍّ مِنَّا سَلِ ابْنَ عَبَّاسٍ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ فَقَالَ لاَ لاَ . فَقِيلَ لَهُ فَلَعَلَّهُ كَانَ يَقْرَأُ فِي نَفْسِهِ . فَقَالَ خَمْشًا هَذِهِ شَرٌّ مِنَ الأُولَى كَانَ عَبْدًا مَأْمُورًا بَلَّغَ مَا أُرْسِلَ بِهِ وَمَا اخْتَصَّنَا دُونَ النَّاسِ بِشَىْءٍ إِلاَّ بِثَلاَثِ خِصَالٍ أَمَرَنَا أَنْ نُسْبِغَ الْوُضُوءَ وَأَنْ لاَ نَأْكُلَ الصَّدَقَةَ وَأَنْ لاَ نُنْزِيَ الْحِمَارَ عَلَى الْفَرَسِ .
Bize Müsedded anlattı; bize Abdülvâris anlattı; Mûsâ b. Sâlim’den; bize Abdullâh b. Ubeydullâh anlattı; o şöyle demiştir: Hâşimoğulları’ndan bir grup gençle beraber İbn Abbâs’ın [radıyallahu anh] yanına girdik. Aramızdan bir gence: “İbn Abbâs’a; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem öğle ve ikindi namazlarında [Kur’an] okur muydu? diye sor” dedik. [Sorunca İbn Abbâs]: “Hayır, hayır!” dedi. Ona: “Belki de [kendi içinden] sessizce okuyordu?” denilince şöyle dedi: “Bu [iddian], ilk sorudan daha da yaralayıcı [ve çirkin]! O, kendisine emredilenleri tebliğ eden bir kuldu; ulaştırılması gereken ne varsa ulaştırdı. Şu üç husus dışında, diğer insanlardan ayrı olarak bize [Ehl-i Beyt’e] has kıldığı hiçbir şey yoktur: Bize abdesti tam almamızı [isbâgu’l-vudû], zekât/sadaka yemememizi ve eşeği kısrak [dişi at] üzerine aştırtmamamızı emretti.”