2993. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْوَاحِدِ - عَنْ سَعِيدٍ، - يَعْنِي ابْنَ بَشِيرٍ - عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا غَزَا كَانَ لَهُ سَهْمٌ صَافٍ يَأْخُذُهُ مِنْ حَيْثُ شَاءَهُ فَكَانَتْ صَفِيَّةُ مِنْ ذَلِكَ السَّهْمِ وَكَانَ إِذَا لَمْ يَغْزُ بِنَفْسِهِ ضُرِبَ لَهُ بِسَهْمِهِ وَلَمْ يُخَيَّرْ .
Mahmûd b. Hâlid es-Sülemî bize haber verdi; (o şöyle demiştir): Ömer –yani İbn Abdülvâhid– bize haber verdi; o, Saîd –yani İbn Beşîr–’den; o da Katâde’den (naklen) haber verdi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem savaşa çıktığında, (ganimetten) dilediği yerden seçip alabileceği özel bir seçme payı (safî) olurdu. Nitekim (eşi) Safiyye bu (özel seçme) payının bir sonucuydu. Şayet kendisi bizzat savaşa katılmazsa, (ganimetten yine de) ona bir pay ayrılırdı; ancak (bu durumda safî payı gibi) seçme hakkı olmazdı.