3560. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْجَرَّاحِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مُوسَى، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ الْعُمْرَى أَنْ يَقُولَ الرَّجُلُ لِلرَّجُلِ هُوَ لَكَ مَا عِشْتَ فَإِذَا قَالَ ذَلِكَ فَهُوَ لَهُ وَلِوَرَثَتِهِ وَالرُّقْبَى هُوَ أَنْ يَقُولَ الإِنْسَانُ هُوَ لِلآخِرِ مِنِّي وَمِنْكَ .
Abdullah b. el-Cerrâh; Ubeydullah b. Mûsâ'dan; Osman b. el-Esved'den; o da Mücâhid'den naklettiğine göre: Mücâhid şöyle demiştir: Umrâ; bir adamın diğerine "Yaşadığın sürece şu mal senindir." demesidir. Adam böyle dediği takdirde; o mal artık hem o şahsa hem de vârislerine aittir. Rukbâ ise; bir kişinin (diğerine) "Bu mal, ikimizden hangimiz daha sonraya kalırsa onundur." demesidir.