4100. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّهَا ذَكَرَتْ نِسَاءَ الأَنْصَارِ فَأَثْنَتْ عَلَيْهِنَّ وَقَالَتْ لَهُنَّ مَعْرُوفًا وَقَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ سُورَةُ النُّورِ عَمَدْنَ إِلَى حُجُورٍ - أَوْ حُجُوزٍ شَكَّ أَبُو كَامِلٍ - فَشَقَقْنَهُنَّ فَاتَّخَذْنَهُ خُمُرًا .
Bize Ebû Kâmil anlattı; dedi ki: Bize Ebû Avâne anlattı; İbrahim b. Muhâcir'den; Safiyye bint Şeybe'den; Aişe radıyallahu anha'dan [nakledildiğine göre]; "O, Ensar kadınlarını zikretti, onları övdü ve onlara güzel sözler söyledi. Dedi ki: Nur Suresi indiği zaman hucûrlarına (etekliklerine) -veya hucûzlarına (kalın kumaşlarına) ki Ebû Kâmil bunda şüphe etti- yöneldiler, onları yırttılar ve (parçalarıyla) başörtüsü yaptılar."