4208. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِيَادِ بْنِ لَقِيطٍ، عَنْ أَبِي رِمْثَةَ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَأَبِي فَقَالَ لِرَجُلٍ أَوْ لأَبِيهِ " مَنْ هَذَا " . قَالَ ابْنِي . قَالَ " لاَ تَجْنِي عَلَيْهِ " . وَكَانَ قَدْ لَطَخَ لِحْيَتَهُ بِالْحِنَّاءِ .
Bize İbn Beşşâr anlattı; dedi ki: Bize Abdurrahman anlattı; dedi ki: Bize Süfyan anlattı; İyâd b. Lakît'ten; Ebû Rimse'den; dedi ki: “Ben ve babam Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e geldik. [Nebi] bir adama —veya babasına—: ‘Bu kimdir?’ dedi. O da: ‘Oğlumdur,’ dedi. Buyurdu ki: ‘Onun suçu(nun cezası) sana ait değildir.’ Ve O (Resûlullah), sakalına kına sürmüştü.”