4260. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ رَقَبَةَ بْنِ مَصْقَلَةَ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ سَمُرَةَ - قَالَ كُنْتُ آخِذًا بِيَدِ ابْنِ عُمَرَ فِي طَرِيقٍ مِنْ طُرُقِ الْمَدِينَةِ إِذْ أَتَى عَلَى رَأْسٍ مَنْصُوبٍ فَقَالَ شَقِيَ قَاتِلُ هَذَا . فَلَمَّا مَضَى قَالَ وَمَا أَرَى هَذَا إِلاَّ قَدْ شَقِيَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ مَشَى إِلَى رَجُلٍ مِنْ أُمَّتِي لِيَقْتُلَهُ فَلْيَقُلْ هَكَذَا فَالْقَاتِلُ فِي النَّارِ وَالْمَقْتُولُ فِي الْجَنَّةِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ الثَّوْرِيُّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُمَيْرٍ أَوْ سُمَيْرَةَ وَرَوَاهُ لَيْثُ بْنُ أَبِي سُلَيْمٍ عَنْ عَوْنٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُمَيْرَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ لِي الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ - يَعْنِي بِهَذَا الْحَدِيثِ - عَنْ أَبِي عَوَانَةَ وَقَالَ هُوَ فِي كِتَابِي ابْنُ سَبْرَةَ وَقَالُوا سَمُرَةَ وَقَالُوا سُمَيْرَةَ هَذَا كَلاَمُ أَبِي الْوَلِيدِ .
Bize Ebu'l-Velîd et-Tayâlisî anlattı; bize Ebu Avâne anlattı; Rakabe b. Maskala'dan; Avn b. Ebi Cuhayfe'den; Abdurrahman —yani İbn Semüre—'den [nakledildiğine göre] o şöyle demiştir: Medine yollarından bir yolda İbn Ömer'in elinden tutuyordum. Derken (kesilmiş ve direğe) dikilmiş bir başa rastladı. (İbn Ömer): ‘Bunun katili şakî oldu (bedbaht oldu/mahvoldu),’ dedi. (Oradan) geçince de şöyle dedi: ‘Bunu (bu maktulü) de şakî olmuş görüyorum. (Zira) Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle buyururken işittim: Ümmetimden bir adamı öldürmek üzere ona yürüyen kimse(ye karşı o adam) şöyle desin (karşılık vermesin/teslim olsun). Zira katil ateştedir, öldürülen ise Cennettedir.’” Ebu Davud dedi ki: Bunu Sevrî, Abdurrahman b. Sümeyr —veya Sümeyre—'den rivayet etti. Leys b. Ebi Süleym de, Avn vasıtasıyla Abdurrahman b. Sümeyre'den rivayet etti. Ebu Davud dedi ki: Bana Hasan b. Ali, Ebu'l-Velîd'den —yani bu hadisi— Ebu Avâne kanalıyla rivayet ederek anlattı ve dedi ki: “O (Abdurrahman), benim kitabımda İbn Sebre'dir.” (Başkaları) “Semüre” dediler, (başkaları da) “Sümeyre” dediler. Bu, Ebu'l-Velîd'in sözüdür.