4837. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَلَسَ يَتَحَدَّثُ يُكْثِرُ أَنْ يَرْفَعَ طَرْفَهُ إِلَى السَّمَاءِ .
Bize Abdulaziz b. Yahya el-Harrani anlattı. (Dedi ki:) Bana Muhammed —yani İbn Seleme—, Muhammed b. İshak’tan, o Yakub b. Utbe’den, o Ömer b. Abdilaziz’den, o Yusuf b. Abdullah b. Selam’dan, o da babasından (naklen) anlattı. (Abdullah b. Selam) dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem (bir yerde) oturup konuştuğu zaman, bakışlarını (gözlerini) sık sık göğe çevirirdi.