4868. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا حَدَّثَ الرَّجُلُ بِالْحَدِيثِ ثُمَّ الْتَفَتَ فَهِيَ أَمَانَةٌ " .
Bize Ebu Bekir —yani İbn Ebi Şeybe— anlattı. Bize Yahya b. Ebi Bükeyr anlattı. (O) İbn Ebi Zi'b'den, (o) Abdurrahman b. Atâ'dan, (o) Abdulmelik b. Cabir b. Atîk'ten, (o) Cabir b. Abdullah'tan, (o da) Nebi (sallallâhu aleyhi ve sellem)'den (naklettiğine göre) şöyle buyurmuştur: "Bir kimse bir söz söyler, sonra da (biri duymasın diye) etrafına bakınırsa, o söz (artık dinleyene) emanettir."