124. Hadis
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، وَهَدِيَّةُ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَتْ لِي عَائِشَةُ يَا عُرْوَةُ كَانَ أَبَوَاكَ مِنَ الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ أَبُو بَكْرٍ وَالزُّبَيْرُ .
Bize Hişâm b. Ammâr ve Hediyye b. Abdulvehhâb anlattılar; dediler ki: Bize Süfyân b. Uyeyne anlattı; Hişâm b. Urve’den; babasından; dedi ki: Âişe bana şöyle dedi: “Ey Urve! Senin iki baban; kendilerine yara isabet ettikten sonra Allah’ın ve Resûlü’nün davetine icabet eden kimselerdendi: (Yani) Ebû Bekir ve Zübeyr.”