221. Hadis
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ جَنَاحٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ مَيْسَرَةَ بْنِ حَلْبَسٍ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، يُحَدِّثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ أَنَّهُ قَالَ " الْخَيْرُ عَادَةٌ وَالشَّرُّ لَجَاجَةٌ وَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ " .
Bize Hişâm b. Ammâr anlattı; bize Velîd b. Müslim anlattı; bize Mervân b. Cenâh anlattı; Yûnus b. Meysere b. Halbes'ten; dedi ki: Muâviye b. Ebî Süfyân'ı, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den şöyle naklederken işittim: "Hayır (iyilik) bir alışkanlıktır; şer (kötülük) ise bir inatçılıktır. Allah kimin hakkında hayır dilerse, onu dinde fakih (anlayış sahibi) kılar."