2726. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الْيَعْمُرِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَامَ خَطِيبًا يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوْ خَطَبَهُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدَعُ بَعْدِي شَيْئًا هُوَ أَهَمُّ إِلَىَّ مِنْ أَمْرِ الْكَلاَلَةِ وَقَدْ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَا أَغْلَظَ لِي فِي شَىْءٍ مَا أَغْلَظَ لِي فِيهَا حَتَّى طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي جَنْبِي أَوْ فِي صَدْرِي ثُمَّ قَالَ " يَا عُمَرُ تَكْفِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ الَّتِي نَزَلَتْ فِي آخِرِ سُورَةِ النِّسَاءِ " .
Bize Ebû Bekir b. Ebî Şeybe anlattı. Bize İsmâil b. Uleyye anlattı. Saîd'den; o da Katâde'den; o da Sâlim b. Ebî'l-Ca'd'dan; o da Ma'dân b. Ebî Talha el-Ya'murî'den naklettiğine göre Ömer b. el-Hattâb bir cuma günü hutbe vermek üzere ayağa kalktı -veya cuma günü onlara hutbe verdi-. Allah'a hamd ü senâ etti ve şöyle dedi: Vallahi, arkamda Kelâle meselesinden daha mühim (müşkil) bir mesele bırakmıyorum. Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e onu sormuştum. Bana hiçbir konuda, bu konuda davrandığı kadar sert davranmamıştı. Hatta parmağıyla böğrüme -veya göğsüme- dürttü ve sonra şöyle buyurdu: “Ey Ömer! Nisa Suresi'nin sonunda inen 'yaz âyeti' sana yeter.”