3345. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَقَدْ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَمَا فِي بَيْتِي مِنْ شَىْءٍ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ فِي رَفٍّ لِي فَأَكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ فَكِلْتُهُ فَفَنِيَ .
Bize Ebû Bekr b. Ebî Şeybe anlattı. Bize Ebû Üsâme anlattı. Bize Hişâm b. Urve, babasından, (o da) Âişe'den rivayet etti. (Âişe) Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem vefat ettiğinde evimde, rafımda bulunan bir miktar arpadan başka, ciğer taşıyan (canlı) birinin yiyeceği hiçbir şey yoktu. Ben ondan (uzun süre) yedim. Nihayet (bu durum) bana uzun geldi de onu ölçtüm; (kısa süre sonra) tükendi.