3510. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ عَامِرٍ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ الزُّرَقِيِّ، قَالَ قَالَتْ أَسْمَاءُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بَنِي جَعْفَرٍ تُصِيبُهُمُ الْعَيْنُ فَأَسْتَرْقِي لَهُمْ قَالَ " نَعَمْ فَلَوْ كَانَ شَىْءٌ سَابَقَ الْقَدَرَ سَبَقَتْهُ الْعَيْنُ " .
Ebu Bekir b. Ebi Şeybe bize anlattı; Süfyan b. Uyeyne bize anlattı, Amr b. Dinar'dan, o Urve b. Âmir'den, o Ubeyd b. Rifâa ez-Zürakî'den; dedi ki: Esmâ (binti Umeys) şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Cafer'in oğullarına (sık sık) nazar değiyor. Onlar için rukye (okunmasını) isteyeyim mi?" (Resulullah): "Evet," buyurdu. "Eğer kaderin önüne geçecek bir şey olsaydı, şüphesiz göz (nazar) onun önüne geçerdi."