3989. Hadis
حَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ لَهِيعَةَ، عَنْ عِيسَى بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، أَنَّهُ خَرَجَ يَوْمًا إِلَى مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَوَجَدَ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قَاعِدًا عِنْدَ قَبْرِ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَبْكِي فَقَالَ مَا يُبْكِيكَ قَالَ يُبْكِينِي شَىْءٌ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " إِنَّ يَسِيرَ الرِّيَاءِ شِرْكٌ وَإِنَّ مَنْ عَادَى لِلَّهِ وَلِيًّا فَقَدْ بَارَزَ اللَّهَ بِالْمُحَارَبَةِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الأَبْرَارَ الأَتْقِيَاءَ الأَخْفِيَاءَ الَّذِينَ إِذَا غَابُوا لَمْ يُفْتَقَدُوا وَإِنْ حَضَرُوا لَمْ يُدْعَوْا وَلَمْ يُعْرَفُوا قُلُوبُهُمْ مَصَابِيحُ الْهُدَى يَخْرُجُونَ مِنْ كُلِّ غَبْرَاءَ مُظْلِمَةٍ " .
Bize Harmele b. Yahya anlattı. (Dedi ki): Bize Abdullah b. Vehb anlattı. (Dedi ki): Bana İbn Lehîa haber verdi. (O) İsa b. Abdurrahman'dan, (o) Zeyd b. Eslem'den, (o) babasından, (o da) Ömer b. el-Hattâb'dan (naklen) rivayet etti ki; O (Ömer), bir gün Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in mescidine çıktı. Muâz b. Cebel'i Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in kabri yanında oturmuş ağlarken buldu. "Seni ağlatan nedir?" dedi. (Muâz) dedi ki: "Beni ağlatan şey, Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den işittiğim bir hadistir. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle buyururken işittim: 'Şüphesiz riyanın azı şirktir. Kim Allah'ın bir velisine (dostuna) düşmanlık ederse, Allah'a savaş açmış olur. Şüphesiz Allah; itaatkâr, takva sahibi ve (gösterişten uzak) gizli olanları sever. Onlar kayboldukları (görünmedikleri) zaman aranmazlar, hazır bulundukları zaman (kimse tarafından) çağrılmazlar ve tanınmazlar. Kalpleri hidayet kandilleridir. Her (türlü) karanlık tozdan (fitneden) çıkarlar (kurtulurlar).'"