1394. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْخُزَاعِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ السُّلَمِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ بَكَّارِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي بَكْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ إِذَا أَتَاهُ أَمْرٌ يَسُرُّهُ أَوْ يُسَرُّ بِهِ خَرَّ سَاجِدًا شُكْرًا لِلَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى .
Bize Abde b. Abdullah el-Huzâî ve Ahmed b. Yusuf es-Sülemî anlattı. Dediler ki: Bize Ebu Âsım anlattı; Bekkâr b. Abdulaziz b. Abdullah b. Ebi Bekre'den; babasından; Ebu Bekre'den; (naklettiğine göre): Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'e kendisini sevindiren bir iş geldiğinde -veya bir müjde verildiğinde-, Allah'a -Tebâreke ve Teâlâ- şükür için secdeye kapanırdı.