1887. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، ح وَحَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي الْعَجْفَاءِ السُّلَمِيِّ، قَالَ قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لاَ تُغَالُوا صَدَاقَ النِّسَاءِ فَإِنَّهَا لَوْ كَانَتْ مَكْرُمَةً فِي الدُّنْيَا أَوْ تَقْوًى عِنْدَ اللَّهِ كَانَ أَوْلاَكُمْ وَأَحَقَّكُمْ بِهَا مُحَمَّدٌ ـ صلى الله عليه وسلم ـ مَا أَصْدَقَ امْرَأَةً مِنْ نِسَائِهِ وَلاَ أُصْدِقَتِ امْرَأَةٌ مِنْ بَنَاتِهِ أَكْثَرَ مِنِ اثْنَتَىْ عَشْرَةَ أُوقِيَّةً وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيُثَقِّلُ صَدَقَةَ امْرَأَتِهِ حَتَّى يَكُونَ لَهَا عَدَاوَةٌ فِي نَفْسِهِ وَيَقُولُ قَدْ كَلِفْتُ إِلَيْكِ عَلَقَ الْقِرْبَةِ أَوْ عَرَقَ الْقِرْبَةِ . وَكُنْتُ رَجُلاً عَرَبِيًّا مُوَلَّدًا مَا أَدْرِي مَا عَلَقُ الْقِرْبَةِ أَوْ عَرَقُ الْقِرْبَةِ .
Bize Ebû Bekir b. Ebî Şeybe anlattı. Bize Yezîd b. Hârûn anlattı. O İbn Avn'dan nakletti. Ve bize Nasr b. Alî el-Cahdamî anlattı. Bize Yezîd b. Zürey' anlattı. Bize İbn Avn anlattı. O Muhammed b. Sîrîn'den, o da Ebû'l-Acfâ es-Sülemî'den nakletti ki Ömer b. el-Hattâb şöyle dedi: "Kadınların mehirlerinde aşırıya kaçmayın. Eğer bu, dünyada bir şeref veya Allah katında bir takva olsaydı, buna en layık ve hak sahibi olanınız Muhammed sallallâhu aleyhi ve sellem olurdu. O, hanımlarından hiçbirine ve kızlarından hiçbirine on iki ukiyyeden fazla mehir vermedi. Kişi, hanımının mehrini ödemek için o kadar yük altına girer ki, sonunda kendi içinde ona karşı bir düşmanlık oluşur ve: 'Senin için kırbanın askısına kadar her şeyi harcadım,' der." (Ravi): Ben aslen Arap bir adam olduğum halde, 'Alaku'l-kırbe' veya 'Araku'l-kırbe' ne demektir bilmiyorum, dedi.