267. Hadis
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَقِيَ الرَّجُلَ مِنْ أَصْحَابِهِ مَاسَحَهُ وَدَعَا لَهُ - قَالَ - فَرَأَيْتُهُ يَوْمًا بُكْرَةً فَحِدْتُ عَنْهُ ثُمَّ أَتَيْتُهُ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ فَقَالَ " إِنِّي رَأَيْتُكَ فَحِدْتَ عَنِّي " . فَقُلْتُ إِنِّي كُنْتُ جُنُبًا فَخَشِيتُ أَنْ تَمَسَّنِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمُسْلِمَ لاَ يَنْجُسُ " .
Bize İshâk b. İbrâhîm haber verdi; dedi ki: Bize Cerîr, eş-Şeybânî'den; o Ebû Burde'den; o da Huzeyfe'den [naklederek] haber verdi; Huzeyfe şöyle demiştir: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ashabından birine rastladığında onunla tokalaşır (müsafaha eder) ve ona dua ederdi. Bir gün sabah erkenden onu gördüm ve [yanına uğramayıp] ondan saptım [uzaklaştım]. Daha sonra kuşluk vakti olunca yanına geldim. [Resûlullah]: “Seni görmüştüm ama benden saptın [niye öyle yaptın]?” buyurdu. Ben de: “Cünüptüm; bana dokunmandan [o halde seninle tokalaşmaktan] çekindim” dedim. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Muhakkak ki Müslüman [asla] pis olmaz” buyurdu.