82. Hadis
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَصْرِيُّ، عَنْ بِشْرِ بْنِ الْمُفَضَّلِ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ عَامِرٍ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ رَجُلٍ، حَتَّى رَدَّهُ إِلَى الْمُغِيرَةِ - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَلاَ أَحْفَظُ حَدِيثَ ذَا مِنْ حَدِيثِ ذَا - أَنَّ الْمُغِيرَةَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَقَرَعَ ظَهْرِي بِعَصًا كَانَتْ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ حَتَّى أَتَى كَذَا وَكَذَا مِنَ الأَرْضِ فَأَنَاخَ ثُمَّ انْطَلَقَ . قَالَ فَذَهَبَ حَتَّى تَوَارَى عَنِّي ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ " أَمَعَكَ مَاءٌ " . وَمَعِي سَطِيحَةٌ لِي فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ وَذَهَبَ لِيَغْسِلَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَأَخْرَجَ يَدَهُ مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَذَكَرَ مِنْ نَاصِيَتِهِ شَيْئًا وَعِمَامَتِهِ شَيْئًا - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ لاَ أَحْفَظُ كَمَا أُرِيدُ ثُمَّ مَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ - ثُمَّ قَالَ " حَاجَتَكَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَتْ لِي حَاجَةٌ فَجِئْنَا وَقَدْ أَمَّ النَّاسَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ صَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الصُّبْحِ فَذَهَبْتُ لأُوذِنَهُ فَنَهَانِي فَصَلَّيْنَا مَا أَدْرَكْنَا وَقَضَيْنَا مَا سُبِقْنَا .
Bize Muhammed b. İbrâhîm el-Basrî, Bişr b. el-Mufaddal'dan; İbn Avn'dan; Âmir eş-Şa'bî'den; Urve b. el-Mugîre'den; Mugîre'den; ve Muhammed b. Sîrîn'den; [o da] bir adamdan; nihayet hadisi Mugîre'ye dayandırarak haber verdi. -İbn Avn dedi ki: Şunun hadisini bunun hadisinden [ayıracak kadar] tam hatırlamıyorum.- Mugîre dedi ki: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte bir yolculuktaydık. Yanındaki sopa ile sırtıma vurdu; [yoldan] saptı, ben de onunla birlikte saptım. Nihayet arazinin falan ve falan yerine gelince [hayvanını] ıhtırdı [çöktürdü], sonra yürüdü. [Mugîre] dedi ki: Gözden kayboluncaya kadar gitti; sonra geldi ve: ‘Yanında su var mı?’ buyurdu. Yanımda su kabım vardı; onu [Nebi'ye] getirdim. Üzerine [su] döktüm; ellerini ve yüzünü yıkadı. Kollarını yıkamaya gitti; üzerinde kolları dar Şam işi bir cübbe vardı. Elini cübbenin altından çıkardı; yüzünü ve kollarını yıkadı. Alnından ve sarığından bir şeyler [onlara meshettiğini] zikretti. -İbn Avn dedi ki: İstediğim gibi tam hatırlamıyorum; sonra mestleri üzerine meshetti.- Sonra: ‘Senin bir ihtiyacın var mı?’ buyurdu. Ben de: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Bir ihtiyacım yok’ dedim. [İnsanların yanına] geldik; Abdurrahman b. Avf insanlara imam olmuş, onlara sabah namazından bir rekat kıldırmıştı. Ona [Resûlullah'ın geldiğini] haber vermek için gittim ama [Resûlullah] beni men etti. Yetiştiğimiz [kısmı] kıldık, yetişemediğimiz [kısmı] ise kaza ettik.”