1792. Hadis
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَنْ فَاتَهُ حِزْبُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَقَرَأَهُ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ إِلَى صَلاَةِ الظُّهْرِ فَإِنَّهُ لَمْ يَفُتْهُ أَوْ كَأَنَّهُ أَدْرَكَهُ . رَوَاهُ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ مَوْقُوفًا .
Bize Kuteybe b. Said, Mâlik'ten, o Davud b. el-Husayn'dan, o el-A'rec'den, o Abdurrahman b. Abd el-Kârî'den naklederek haber verdi ki Ömer b. el-Hattab şöyle dedi: "Kimin gece hizbi (yapmayı adet edindiği ibadeti) kaçar da, onu güneş tepe noktasından (batıya) meylettiği andan Öğle namazına kadar (olan sürede) okursa, o (hizbi) kaçmamış olur veya sanki ona yetişmiş gibi olur." Bunu Humeyd b. Abdurrahman b. Avf, mevkuf olarak rivayet etmiştir.