1830. Hadis
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ الْهَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّهُ لَبَيْنَ حَاقِنَتِي وَذَاقِنَتِي فَلاَ أَكْرَهُ شِدَّةَ الْمَوْتِ لأَحَدٍ أَبَدًا بَعْدَ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Bize Amr b. Mansur haber verdi. Dedi ki: Bize Abdullah b. Yusuf anlattı. Dedi ki: Bana Leys anlattı. Dedi ki: Bana İbnü'l-Hâd, Abdurrahman b. el-Kâsım'dan, o babasından, o da Aişe'den naklederek anlattı. Aişe dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem vefat ettiğinde benim göğsümle çenem arasındaydı. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'de gördüğüm şeyden sonra artık hiç kimse için ölümün şiddetini (zorluğunu) kerih görmem (yadırgamam).