3975. Hadis
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ الْفَضْلِ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ حَدَّثَنِي شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ، وَسُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، وَذَكَرَ، آخَرَ عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ فَأَجْمَعَ أَبُو بَكْرٍ لِقِتَالِهِمْ فَقَالَ عُمَرُ يَا أَبَا بَكْرٍ كَيْفَ تُقَاتِلُ النَّاسَ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ فَإِذَا قَالُوهَا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا " . قَالَ أَبُو بَكْرٍ لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَاللَّهِ لَوْ مَنَعُونِي عَنَاقًا كَانُوا يُؤَدُّونَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَقَاتَلْتُهُمْ عَلَى مَنْعِهَا . قَالَ عُمَرُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ رَأَيْتُ اللَّهَ قَدْ شَرَحَ صَدْرَ أَبِي بَكْرٍ لِقِتَالِهِمْ فَعَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَقُّ .
Bize Ahmed b. Süleyman haber verdi, dedi ki: Bize Müemmel b. el-Fadl anlattı, dedi ki: Bize Velîd anlattı, dedi ki: Bana Şuayb b. Ebî Hamza, Süfyan b. Uyeyne ve Zührî'den nakleden bir başkası anlattı. (Bunlar) Zührî'den, o Saîd b. el-Müseyyeb'den, o da Ebû Hureyre'den naklettiğine göre şöyle demiştir: Ebû Bekir onlarla savaşmaya azmetti. Ömer: "Ey Ebû Bekir! Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: 'İnsanlarla Lâ ilâhe illallâh deyinceye kadar savaşmakla emrolundum. Bunu söyledikleri zaman -hakkı müstesna olmak üzere- kanlarını ve mallarını benden korumuş olurlar' buyurmuşken, sen insanlarla nasıl savaşırsın?" dedi. Ebû Bekir: "Namaz ile zekatın arasını ayıranlarla mutlaka savaşacağım. Vallahi, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e ödedikleri bir oğlağı (bile) bana vermeyip men etseler, bunu men ettikleri için onlarla savaşırım" dedi. Ömer dedi ki: "Vallahi (baktım ki), Allah onlarla savaşması için Ebû Bekir'in göğsünü genişletmiş; bunun hak olduğunu o zaman anladım."