596. Hadis
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الْعَطَّافُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ ابْنِ عُمَرَ مِنْ مَكَّةَ فَلَمَّا كَانَ تِلْكَ اللَّيْلَةُ سَارَ بِنَا حَتَّى أَمْسَيْنَا فَظَنَنَّا أَنَّهُ نَسِيَ الصَّلاَةَ فَقُلْنَا لَهُ الصَّلاَةَ . فَسَكَتَ وَسَارَ حَتَّى كَادَ الشَّفَقُ أَنْ يَغِيبَ ثُمَّ نَزَلَ فَصَلَّى وَغَابَ الشَّفَقُ فَصَلَّى الْعِشَاءَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ هَكَذَا كُنَّا نَصْنَعُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ .
Bize Kuteybe b. Said haber verdi; (dedi ki): Bize Attâf anlattı; Nâfi'den; dedi ki: İbn Ömer ile birlikte Mekke'den geliyorduk. O gece olunca akşam vaktine girinceye kadar bizi yürüttü. Biz onun namazı unuttuğunu sandık ve ona: “Namaz!” dedik. O sustu ve şafak kaybolmaya yaklaşıncaya kadar yürüdü. Sonra indi ve namazı kıldı. Şafak kaybolunca da yatsıyı kıldı. Sonra bize döndü ve dedi ki: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem yolculuk kendisini sıkıştırdığı (acele olduğu) zaman böyle yapardık.”