75. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ فِي الْمَسْجِدِ فَوَجَدَ رِيحًا بَيْنَ أَلْيَتَيْهِ فَلاَ يَخْرُجْ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدٍ وَعَلِيِّ بْنِ طَلْقٍ وَعَائِشَةَ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي سَعِيدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهُوَ قَوْلُ الْعُلَمَاءِ أَنْ لاَ يَجِبَ عَلَيْهِ الْوُضُوءُ إِلاَّ مِنْ حَدَثٍ يَسْمَعُ صَوْتًا أَوْ يَجِدُ رِيحًا . وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ إِذَا شَكَّ فِي الْحَدَثِ فَإِنَّهُ لاَ يَجِبُ عَلَيْهِ الْوُضُوءُ حَتَّى يَسْتَيْقِنَ اسْتِيقَانًا يَقْدِرُ أَنْ يَحْلِفَ عَلَيْهِ . وَقَالَ إِذَا خَرَجَ مِنْ قُبُلِ الْمَرْأَةِ الرِّيحُ وَجَبَ عَلَيْهَا الْوُضُوءُ . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَإِسْحَاقَ .
Bize Kutaybe anlattı; bize Abdülazîz b. Muhammed anlattı; Süheyl b. Ebû Sâlih’ten; babasından; Ebû Hüreyre’den [naklederek şöyle dedi]: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Biriniz mescitte iken kaba etleri arasında bir yel (gaz) [hareketi] hissederse, bir ses işitmedikçe veya bir koku duymadıkça [mescitten/namazdan] çıkmasın.” Ebû Îsâ dedi ki: Bu babda Abdullah b. Zeyd, Ali b. Talk, Âişe, İbn Abbâs, İbn Mes’ûd ve Ebû Saîd’den de [rivayetler] vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Âlimlerin görüşü de budur: Kişiye ancak bir ses işitmesi veya bir koku duymasıyla [kesinleşen] bir hades (abdesti bozan durum) sebebiyle abdest alması gerekir. Abdullah b. el-Mübarek: “Bir kimse abdestinin bozulduğunda şüphe ederse, üzerine yemin edebilecek kadar kesin bir kanaate ulaşmadıkça abdest alması gerekmez” demiştir. [İbnü’l-Mübarek] ayrıca: “Kadının ön organından yel çıkarsa abdest alması gerekir” demiştir. Bu, Şâfiî ve İshâk’ın da görüşüdür.