366. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، - هُوَ الطَّيَالِسِيُّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا سَعْدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَلَسَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ كَأَنَّهُ عَلَى الرَّضْفِ . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ حَرَّكَ سَعْدٌ شَفَتَيْهِ بِشَيْءٍ فَأَقُولُ حَتَّى يَقُومَ فَيَقُولُ حَتَّى يَقُومَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ إِلاَّ أَنَّ أَبَا عُبَيْدَةَ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَخْتَارُونَ أَنْ لاَ يُطِيلَ الرَّجُلُ الْقُعُودَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ وَلاَ يَزِيدَ عَلَى التَّشَهُّدِ شَيْئًا . وَقَالُوا إِنْ زَادَ عَلَى التَّشَهُّدِ فَعَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ . هَكَذَا رُوِيَ عَنِ الشَّعْبِيِّ وَغَيْرِهِ .
Bize Mahmud b. Gaylân anlattı; bize Ebû Dâvûd -ki o et-Tayâlisî’dir- anlattı; bize Şu’be anlattı; bize Sa’d b. İbrahim haber verdi; dedi ki: Ebû Ubeyde b. Abdullah b. Mes’ûd’u babasından rivayet ederken işittim; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, ilk iki rekâtta oturduğu zaman (o kadar hızlı/hafif otururdu ki) sanki kızgın taşların üzerinde gibiydi. Şu’be dedi ki: Sonra Sa’d dudaklarını bir şeyle kımıldattı. Ben (ona) “kalkıncaya kadar mı?” diyordum, o da “kalkıncaya kadar” diyordu. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasendir; ancak Ebû Ubeyde babasından (hadis) işitmemiştir. İlim ehlince amel buna göredir: Kişinin ilk iki rekâttaki oturuşu uzatmamasını ve teşehhüd (et-tahiyyatu) üzerine bir şey eklememesini seçerler (tercih ederler). Dediler ki: Eğer teşehhüd üzerine ekleme yaparsa ona iki sehiv secdesi gerekir. Şa’bî ve başkasından böyle rivayet edilmiştir.