3645. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ الْعَوَّامِ، أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ، هُوَ ابْنُ أَرْطَاةَ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كَانَ فِي سَاقَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُمُوشَةٌ وَكَانَ لاَ يَضْحَكُ إِلاَّ تَبَسُّمًا وَكُنْتُ إِذَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ قُلْتُ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ وَلَيْسَ بِأَكْحَلَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Bize Ahmed b. Meni' anlattı; bize Abbad b. el-Avvam anlattı; bize Haccac b. Ertat haber verdi; o Simak b. Harb'den, o da Cabir b. Semure'den naklederek haber verdi. Cabir şöyle dedi: “Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)'in baldırlarında hafif bir incelik vardı. O, tebessümden başka şekilde gülmezdi. Ona baktığımda gözlerinde sürme olduğunu sanırdım; halbuki sürmeli değildi (gözleri kendinden sürmeli gibiydi).” Ebu İsa dedi ki: Bu hadis bu vecihle hasen sahih gariptir.