وَلَا ذَنْبَ لِي إِذْ صِرْتُ أَحْدُو رَكَائِبِي إِلَى الورْدِ وَالدُّنْيَا تُسِيءُ مَصَادِرِي
Develerimi suya sürdüğümde benim hiçbir günahım yoktur, Dünya benim dönüşlerimi kötüleştiriyorsa.
وَمَاذَا عَلَى الشَّمْسِ المُنِيرَةِ بِالضُّحَى إِذَا قَصُرَتْ عَنْهَا ضِعَافُ البَصَائِرِ
Kuşluk vakti parlayan güneşe ne kusur düşer, Zayıf gözler onu görmekten aciz kalırsa?
وأقول:
Ve şöyle derim:
مَا أَقْبَحَ الهَجْرَ بَعْدَ وَصْلٍ وَأَحْسَنَ الوَصْلَ بَعْدَ هَجْرِ
Vuslattan sonra ayrılık ne çirkindir, Ve ayrılıktan sonra vuslat ne güzeldir!
كَالوَفْرِ تَحْوِيهِ بَعْدَ فَقْرٍ وَالفَقْرِ يَأْتِيكَ بَعْدَ وَفْرِ
Yoksulluktan sonra kavuştuğun zenginlik, Ve zenginlikten sonra başına gelen yoksulluk gibi.
وأقول:
Ve şöyle derim:
مَعْهُود أَخْلَاقك قِسْمانِ وَالدَّهْرُ فِيكَ اليَوْمَ صِنْفان
Senin bilinen huyların iki kısımdır, Ve bugün seninle geçen zaman iki çeşittir.
فَإِنَّكَ النُّعْمانُ فِيما مَضَى وَكَانَ لِلنُّعْمَانِ يَوْمَان
Sen geçmiş zamandaki Nu'mân gibisin; Nu'mân'ın da iki günü vardı:
يَوْمُ نَعِيمٍ فِيهِ سَعْدُ الوَرَى وَيَوْمُ بَأْسَاء وَعُدْوَانِ
İnsanların mesut olduğu bir nimet günü, Ve bir sıkıntı ve düşmanlık günü.
فَيَوْم نُعْمَاكَ لِغَيْرِي وَيَوْ مِي مِنْكَ ذُو بُؤْسٍ وَهجْرَانِ
Senin nimet günün benden başkalarınadır; benim Senden payıma düşen günüm ise sıkıntı ve ayrılıkla doludur.
أَلَيْسَ حُبِّي لَكَ مُسْتَاهِلًا لِأَنْ تُجَازِيهِ بِإِحْسَانِ
Sana olan sevgim layık değil midir, Ona iyilikle karşılık vermene?
وأقول قطعةً، منها:
Bir kıta söylerim, ondan birkaç beyit:
يَا مَنْ جَمِيعُ الحُسْنِ مُنْتَظِمٌ فِيهِ كَنَظْمِ الدُّرِّ فِي العِقْدِ
Ey bütün güzelliklerin kendisinde dizildiği kimse, İncinin gerdanlıkta dizilmesi gibi!
مَا بَالُ حَتْفِي مِنْكَ يَطْرُقُنِي قَصْدًا وَوَجْهُكَ طَالِعُ السَّعْدِ
Neden senin yüzünden ecelim kapımı çalıyor Bile bile; oysa senin yüzün saadet yıldızıdır?
وأقول قصيدة، أولها:
Bir kaside söylerim, başı şöyledir:
أَسَاعَةُ تَوْدِيعِكَ أَمْ سَاعَةُ الحَشْرِ وَلَيْلَةُ بَيْنِي مِنْكَ أَمْ لَيْلَةُ النَّشْرِ
Seninle vedalaşma saati mi, yoksa mahşer saati mi? Senden ayrıldığım gece mi, yoksa diriliş gecesi mi?
وَهَجْرُكَ تَعْذِيبُ المُوَحِّدِ يَنْقَضِي وَيَرْجُو التَّلَاقِي أَمْ عَذَابُ ذَوِي الكُفْرِ
Senin ayrılığın, tevhid ehlinin sona erecek olan Ve kavuşmayı umduğu azabı mı, yoksa kâfirlerin azabı mı?
ومنها:
Aynı kasidedendir:
سَقَى الله أَيَّامًا مَضَتْ وَلَيَالِيًا تُحَاكِي لَنَا النَّيْلُوفَرَ الغَضَّ فِي النَّشْرِ
Allah rahmetiyle sulasın geçen günleri ve geceleri ki, Güzel kokusuyla bize taze nilüferi andırırdı.
فَأَوْرَاقُهُ الأَيَّامُ حُسْنًا وَبَهْجَةً وَأَوْسَطُهُ اللَّيْلُ المُقَصِّرُ لِلْعُمْرِ
Güzellik ve parlaklıkta onun yaprakları gündüzler, Ortası ise ömrü kısaltan gecedir.
لَهَوْنَا بِهَا فِي غَمْرَةٍ وَتَآلُفٍ تَمُرُّ فَلَا نَدْرِي وَتَأتِي فَلَا نَدْرِي
O günlerde bir taşkınlık ve kaynaşma içinde eğlendik; Geçip giderdi bilmezdik, gelirdi bilmezdik.
فَأَعْقَبَنَا مِنْهُ زَمَانٌ كَأَنَّهُ وَلَا شَكَّ حُسْنُ العقْدِ أعقب بِالغَدْرِ
Ardından bize öyle bir zaman bıraktı ki sanki o— Ve hiç şüphesiz—güzel ahdin sonunu vefasızlıkla getirdi.
ومنها:
Aynı kasidedendir:
فَلَا تَيْأَسِي يَا نَفْسُ عَلَّ زَمَانَنَا يَعُودُ بِوَجْهٍ مُقْبِلٍ غَيْرِ مُدْبِرِ
Ey nefsim, ümidini kesme; belki zamanımız Sırt çevirmeyen, bize yönelmiş bir yüzle geri döner;
كَمَا صَرفَ الرَّحْمَنُ مُلْكَ أُمَيَّة إِلَيْهِمْ، وَلُوذِيَ بِالتَّجَمُّلِ وَالصَّبْرِ
Rahmân'ın, Ümeyyeoğulları'nın mülkünü geri çevirdiği gibi Kendilerine; sen güzel görünmeye ve sabra sığın.
وفي هذه القصيدة أمدح أبا بكر هشام بن محمد، أخا أمير المؤمنين عبد الرحمن المرتضى — رحمه الله — فأقول:
Bu kasidede Müminlerin Emîri Abdurrahmân el-Murtazâ'nın kardeşi Ebû Bekir Hişâm b. Muhammed rahimehullâh'ı överek şöyle derim:
أَلَيْسَ يُحِيطُ الرُّوحَ فِينَا بِكُلِّ مَا دَنَا وَتَنَاءَى وَهْوَ فِي حُجُبِ الصَّدْرِ
İçimizdeki ruh kuşatmaz mı her şeyi, Yaklaşan ve uzaklaşan, kendisi göğüs perdeleri içindeyken?
كَذَا الدَّهْرُ جِسْمٌ وهو فِي الدَّهْرِ رُوحُهُ مُحِيطٌ بِمَا فِيهِ وَإِنْ شِئْتَ فَاسْتقْرِ
İşte zaman da bir bedendir ve o, zamanın içindeki ruhudur; İçindekileri kuşatmıştır; dilersen araştırıp bak.
ومنها:
Aynı kasidedendir:
إِتَاوَتُهَا تُهْدى إِلَيْهِ وَمِنَّةٌ تَقبُّلُهَا مِنْهُمْ يُقَاوَمُ بِالشُّكْرِ
Vergileri ona hediye edilir; bir lütuftur ki Onlardan kabul edilmesi şükürle karşılanır.
كَذَا كُلُّ نَهْرٍ فِي البِلَادِ وَإِنْ طَمَتْ غَزَارَتُهُ يَنْصَبُّ فِي لُجَجِ البَحْرِ
Ülkelerdeki her nehir de böyledir; taşsa bile Bolluğu, sonunda denizin engin sularına dökülür.