Binûn

Günahın Çirkinliği Bâbı — 2. Sayfa

Kaynak: Güvercin Gerdanlığı — Tavku’l-Hamâme · İbn Hazm · Hindawi neşri · Türkçe çeviri

وقد ذكرنا أنه لا يجب القتل على أحدٍ من ولد آدم إلا في الذنوب الأربعة التي تقدم ذكرها. فأما الكفر منها، فإنْ عاد صاحبه إلى الإسلام، أو بالذمَّة إن لم يكن مرتدًّا قُبل منه، ودُرئ عنه الموت. وأما القتل، فإن قَبل الوليُّ الديةَ في قول بعض الفقهاء، أو عفا في قول جميعهم، سَقط عن القاتل القتل بالقصاص. وأما الفساد في الأرض، فإن تاب صاحبه قبل أن يُقدر عليه هُدر عنه القتل، ولا سبيل في قول أحدٍ مُؤَالِف أو مُخالِف في ترك رَجم المُحصن، ولا وجه لرفع الموت عنه البتة.

Âdemoğlundan hiçbir kimseye, daha önce zikri geçen dört günah dışında ölüm cezasının vacip olmadığını belirtmiştik. Bunlardan küfre gelince; eğer sahibi İslam'a dönerse veya —mürted değilse— zimmet akdini kabul ederse bu ondan kabul edilir ve ölüm cezası kendisinden savuşturulur. Adam öldürmeye gelince; bazı fakihlerin görüşüne göre maktulün velisi diyeti kabul ederse veya tüm fakihlerin görüşüne göre affederse, katilden kısas yoluyla ölüm cezası düşer. Yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya (eşkıyalığa) gelince; eğer sahibi ele geçirilmeden önce tövbe ederse ölüm cezası kendisinden kaldırılır. Ancak muvafık olsun muhalif olsun hiçbir âlimin görüşünde, zina eden evli (muhsan) kimsenin recmedilmesini terk etmenin bir yolu ve ölüm cezasını ondan kaldırmanın kesinlikle hiçbir vechi (imkânı) yoktur.

ومما يدل على شُنعة الزنا ما حدَّثنا القاضي أبو عبد الرحمن: ثنا القاضي أبو عيسى، عن عبيد الله بن يحيى، عن أبيه يحيى بن يحيى، عن الليث، عن الزهري، عن القاسم بن محمد بن أبي بكر، عن عبيد بن عمير: أن عمر بن الخطاب — رضي الله عنه — أصاب في زمانه ناسًا من هُذيل، فخرجت جارية منهم فأتبعها رجل يُريدها عن نفسها، فرمتْه بحجر فقضت كبده، فقال عمر: هذا قتيل الله، والله لا يودى أبدًا.

Zinanın çirkinliğine delalet eden hususlardan biri de Kadı Ebû Abdurrahman'ın bize anlattığı şu hadisedir: Bize Kadı Ebû Îsâ anlattı; Ubeydullah b. Yahyâ'dan; babası Yahyâ b. Yahyâ'dan; el-Leys'ten; ez-Zührî'den; el-Kâsım b. Muhammed b. Ebû Bekir'den; Ubeyd b. Umeyr'den: Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh kendi döneminde Hüzeyl kabilesinden bazı kimseleri esir almıştı. İçlerinden bir cariye dışarı çıktı; bir adam da ondan murad almak isteyerek peşine düştü. Cariye ona bir taş fırlattı ve ciğerini parçalayarak ölümüne sebep oldu. Bunun üzerine Ömer şöyle dedi: “Bu, Allah'ın öldürdüğü biridir; vallahi onun diyeti asla ödenmez.”

وما جعل الله عز وجل فيه أربعةَ شهود، وفي كل حكم شاهدين إلا حياطةً منه ألَّا تَشيع الفاحشة في عباده، لعظمها وشُنعتها وقبحها، وكيف لا تكون شنيعةً ومن قذف بها أخاه المُسلم أو أخته المسلمة دون صحة عِلم أو تيقُّن معرفة، فقد أتى كبيرة من الكبائر استحق عليها النار غدًا، ووجب عليه بنص التنزيل أن تُضرب بشرته ثمانين سوطًا!

Allah azze ve celle'nin diğer her hükümde iki şahit yeterli iken zinada dört şahit şart koşması, ancak bu fuhşiyatın büyüklüğü, çirkinliği ve iğrençliği sebebiyle kulları arasında yayılmasını önlemek için aldığı bir tedbirdir. Kesin bir bilgiye veya şüphesiz bir kanaate dayanmaksızın Müslüman erkek veya kadın kardeşine zina iftirasında bulunan kimsenin, yarın âhirette cehennem ateşini hak edeceği büyük günahlardan birini işlemiş sayıldığı ve Kur'ân'ın açık hükmüyle sırtına seksen kamçı vurulmasının vacip olduğu bir fiil nasıl çirkin olmasın!

ومالِك — رضي الله عنه — يرى ألَّا يُؤخذ في شيء من الأشياء حد بالتعريض دون التصريح إلا في قذف.

Mâlik radıyallâhu anh, kazf (zina iftirası) dışında hiçbir şeyde açık ifade (tasrih) olmaksızın üstü kapalı sözle (ta'rîz ile) had cezası uygulanamayacağı görüşündedir.

وبالسند المذكور عن الليث بن سعد، عن يحيى بن سعيد، عن محمد بن عبد الرحمن، عن أمه عَمرة بنت عبد الرحمن، عن عمر بن الخطاب — رضي الله عنه — أنه أمر أن يُجلد الرجلُ قال لآخر: ما أبي بزانٍ ولا أمي بزانية.

Yine zikredilen senedle el-Leys b. Sa'd'dan; Yahyâ b. Saîd'den; Muhammed b. Abdurrahman'dan; annesi Amre bint Abdurrahman'dan; Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh'tan rivayet edildiğine göre o, bir başkasına “Benim babam zâni, annem de zâniye değildir” diyen bir adama celde (sopa cezası) vurulmasını emretmiştir.

في حديث طويل، وبإجماعٍ من الأمة كلها دون خلاف من أحد نعلمه، أنه إذا قال رجل لآخر: يا كافر، أو يا قاتل النفس التي حرم الله، لما وجب عليه حد؛ احتياطًا من الله عز وجل إلا بثبت هذه العظيمة في مسلم ولا مسلمة.

Bu husus uzun bir hadiste yer almaktadır. Yine bildiğimiz kadarıyla hiçbir âlimin ihtilafı olmaksızın bütün ümmetin icmâıyla sabittir ki, bir adam bir başkasına “Ey kâfir!” veya “Ey Allah'ın haram kıldığı canı katleden!” dese, kendisine had cezası gerekmez; bu da Allah azze ve celle'nin, bu büyük günahın hiçbir Müslüman erkek ve kadına kesin delil olmaksızın nispet edilmemesi için koyduğu bir ihtiyattır.

ومن قول مالك — رحمه الله — أيضًا أنه لا حد في الإسلام إلا والقتل يغني عنه وينسخه إلا حد القذف؛ فإنه إن وجب على مَن قد وجب عليه القتل حُدَّ ثم قتل، قال الله تعالى: {وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا ۚ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ * إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}، وقال تعالى: {إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ}، ورُوي عن رسول الله ﷺ أنه قال: «الغَضب واللعنة المذكوران في اللِّعان، إنهما مُوجبتان.»

Mâlik rahimehullâh'ın görüşlerinden biri de şudur: İslam'da kazf haddi dışında hiçbir had cezası yoktur ki ölüm cezası onun yerine geçmesin ve onu düşürmesin. Zira kazf haddi, ölüm cezasına çarptırılmış bir kimseye vacip olsa bile, önce kendisine had uygulanır, ardından öldürülür. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: {وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا ۚ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ * إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا} “İffetli kadınlara zina isnadında bulunup da sonra dört şahit getiremeyenlere seksen değnek vurun ve artık onların şahitliğini asla kabul etmeyin. İşte onlar fâsıkların ta kendileridir. Ancak tövbe edenler müstesna.” Yine Yüce Allah şöyle buyurmuştur: {إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ} “İffetli, kötülükten habersiz mümin kadınlara zina iftirasında bulunanlar, dünyada ve âhirette lanetlenmişlerdir ve onlar için büyük bir azap vardır.” Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den de şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: “Liân (karı-kocanın mahkemede lanetleşerek ayrılması) esnasında zikredilen gazap ve lanet, cezayı kesinleştiren iki husustur.”

حدثنا الهمداني، عن أبي إسحاق، عن محمد بن يوسف، عن محمد بن إسماعيل، عن عبد العزيز بن عبد الله، قال: ثنا سليمان، عن ثور بن يزيد، عن أبي الغيث، عن أبي هُريرة، عن النبي ﷺ أنه قال: «اجتنبوا السَّبع المُوبقات.» قالوا: وما هن يا رسول الله؟ قال: «الشرك بالله، والسحر، وقتل النفس التي حرم الله إلا بالحق، وأكل الربا، وأكل مال اليتيم، والتولي يوم الزحف، وقذف المحصنات الغافلات المؤمنات.»

Bize el-Hemdânî anlattı; Ebû İshak'tan; Muhammed b. Yûsuf'tan; Muhammed b. İsmâil'den; Abdülazîz b. Abdullah'tan; dedi ki: Bize Süleyman anlattı; Sevr b. Yezîd'den; Ebü'l-Gays'tan; Ebû Hüreyre'den; Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem'den; şöyle buyurdu: “Helak edici yedi şeyden kaçının.” Dediler ki: “Onlar nedir yâ Resûlallah?” Buyurdu ki: “Allah'a şirk koşmak, sihir yapmak, haklı bir sebep olmaksızın Allah'ın haram kıldığı cana kıymak, faiz yemek, yetim malı yemek, savaşta düşmana hücum edilirken cepheden kaçmak ve iffetli, kötülükten habersiz mümin kadınlara zina iftirasında bulunmak.”

وإن في الزنا من إباحة الحريم، وإفساد النسل، والتفريق بين الأزواج الذي عظَّم الله أمره، ما لا يهون على ذي عقل، أو من له أقل خَلاق، ولولا مكان هذا العُنصر من الإنسان، وأنه غير مأمون الغلبة لما خفَّف الله عن البِكْرين وشدد على المحصنين. وهذا عندنا وفي جميع الشرائع القديمة النازلة من عند الله عز وجل حُكمًا باقيًا لم يُنسخ ولا أُزيل، فيترك الناظر لعباده الذي لم يَشغله عظيم ما في خَلقه، ولا يحيف قدرته كبير ما في عوالمه عن النظر لحقير ما فيها، فهو كما قال عز وجل: {الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ}، وقال: {يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا}، وقال: {عَالِمِ الْغَيْبِ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ}.

Zinada mahremiyetin çiğnenmesi, neslin bozulması ve Allah'ın, hukukuna büyük önem verdiği eşlerin birbirinden ayrılması gibi, akıl sahibi veya nasibinde en ufak bir ahlak bulunan hiçbir kimsenin hafife alamayacağı kötülükler vardır. Eğer insandaki bu şehvet unsurunun yeri ve üstün gelmeyeceğinden emin olunamayışı olmasaydı, Allah bekârların cezasını hafifletip evlilerinkini ağırlaştırmazdı. Bu, bize göre ve Allah azze ve celle katından inen önceki tüm şeriatlarda neshedilmemiş ve ortadan kaldırılmamış kalıcı bir hükümdür. Böylece mahlukatındaki büyük işlerin kendisini meşgul etmediği ve âlemlerindeki muazzam varlıkların, oradaki en küçük şeyleri gözetmekten kudretini alıkoymadığı, kullarını gözeten [Allah] bu hükmü baki kılar. Nitekim O azze ve celle şöyle buyurmuştur: {الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ} “O, her şeyi ayakta tutan ve daima diri olandır. O'nu ne bir uyuklama tutar ne de bir uyku.” Yine şöyle buyurmuştur: {يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا} “Yere gireni ve ondan çıkanı, gökten ineni ve oraya yükseleni bilir.” Ve yine şöyle buyurmuştur: {عَالِمِ الْغَيْبِ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ} “Gaybı bilendir; göklerde ve yerde zerre ağırlığınca hiçbir şey O'ndan gizli kalmaz.”

وإن أعظم ما يأتي به العبد هَتْك ستر الله عز وجل في عباده، وقد جاء في حكم أبي بكر الصديق — رضي الله عنه — في ضربه الرجلَ الذي ضَمَّ صبيًّا حتى أمنَى ضربًا كان سببًا للمنيَّة، ومن إعجاب مالك — رحمه الله — باجتهاد الأمير الذي ضرب صبيًّا مكَّن رجلًا من تَقبيله حتى أمنَى الرجل، ضربه إلى أن مات، ما يُنسي شدة دواعي هذا الشأن وأسبابه. والتزيُّد في الاجتهاد، وإن كنا لا نراه، فهو قول كثيرٍ من العلماء يتبعه على ذلك عالَم من الناس. وأما الذي نذهب إليه فالذي حدَّثناه الهمداني، عن البلخي، عن البخاري، عن الفربري، عن البخاري قال: ثنا يحيى بن سليمان: ثنا ابن وهب قال: أخبرني عمرو أن بكيرًا حدثه عن سليمان بن يسار، عن عبد الرحمن بن جابر، عن أبيه، عن أبي بردة الأنصاري قال: سمعت رسول الله ﷺ يقول: «لا يُجلد فوق عشرة أسواط إلا في حَدٍّ من حدود الله عز وجل.»

Kulun işleyebileceği en büyük cürümlerden biri, Allah azze ve celle'nin kulları üzerindeki gizlilik perdesini yırtmaktır. Ebû Bekir es-Sıddîk radıyallâhu anh'ın, bir oğlan çocuğunu kucaklayıp boşalan adama ölümüne sebep olacak derecede dayak vurması yönündeki hükmünde ve yine Mâlik rahimehullâh'ın, bir adamın kendisini öpmesine müsaade edip adamın boşalmasına sebep olan oğlan çocuğunu ölünceye kadar döven emîrin içtihadını beğenmesinde, bu işin dürtülerinin ve sebeplerinin şiddetini unutturacak bir ibret vardır. İçtihatta bu derece ileri gitmek, her ne kadar biz o görüşte olmasak da, pek çok âlimin görüşüdür ve büyük bir insan kitlesi bu konuda onlara tâbi olmaktadır. Bizim benimsediğimiz görüş ise el-Hemdânî'nin bize anlattığı şu hadistir: el-Belhî'den; el-Buhârî'den; el-Firebrî'den; el-Buhârî'den; dedi ki: Bize Yahyâ b. Süleyman anlattı: Bize İbn Vehb anlattı; dedi ki: Bana Amr, Bükeyr'in kendisine Süleyman b. Yesâr'dan; Abdurrahman b. Câbir'den; babasından; Ebû Bürde el-Ensârî'den anlattığını haber verdi; [Ebû Bürde] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in şöyle buyurduğunu işittim: “Allah azze ve celle'nin koyduğu hadlerden biri dışında, hiçbir kimseye on kamçıdan fazla vurulmaz.”

وبه يقول أبو جعفر محمد بن علي النسائي الشافعي — رحمه الله.

Ebû Ca'fer Muhammed b. Ali en-Nesâî eş-Şâfiî rahimehullâh da bu görüştedir.

وأما فعل قوم لوطٍ فشنيعٌ بشيع، قال الله تعالى: {أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ الْعَالَمِينَ} وقد قذَف الله فاعليه بحجارة من طين مسوَّمة، ومالك — رحمه الله — يَرى على الفاعل والمَفعول به الرَّجم، أحصنا أم لم يُحصنا، واحتج بعض المالكيين في ذلك بأن الله عز وجل يقول في رجمه فاعليه بالحجارة: {وَمَا هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ}، فوجب بهذا أنه من ظَلم الآن بمثل فعلهم قربت منه.

Lût kavminin fiiline gelince, o son derece çirkin ve iğrençtir. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: {أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ الْعَالَمِينَ} “Sizden önce âlemlerden hiçbir kimsenin yapmadığı o fuhşiyatı mı işliyorsunuz?” Allah bu fiili işleyenlerin üzerine damgalanmış balçıktan taşlar yağdırmıştır. Mâlik rahimehullâh, ister muhsan (evli) olsunlar ister olmasınlar, bu işi yapanın da yaptıranın da recmedilmesi (taşlanarak öldürülmesi) gerektiği görüşündedir. Bazı Mâlikîler bu konuda, Allah azze ve celle'nin o fiili işleyenleri taşla recmetmesi hakkında buyurduğu {وَمَا هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ} “Ve o taşlar zalimlerden uzak değildir” âyetini delil getirmişlerdir; buna göre, günümüzde de onların fiilinin benzeriyle zulmeden kimselere bu cezanın yakın olması vacip olmuştur.

والخلاف في هذه المسألة ليس هذا موضعه. وقد ذكر أبو إسحاق إبراهيم بن السري، أن أبا بكر — رضي الله عنه — أحرق فيه بالنار، وذكر أبو عبيدة مَعْمَر بن المُثنَّى اسم المحرَق فقال: هو شجاع بن ورقاء الأسدي، أحرقه بالنار أبو بكر الصديق لأنه يُؤتَى في دُبره كما تؤتى المرأة.

Bu meseledeki ihtilafları ele almanın yeri burası değildir. Ebû İshak İbrâhim b. es-Serî, Ebû Bekir radıyallâhu anh'ın bu fiili işleyen kimseyi ateşte yaktırdığını zikretmiştir. Ebû Ubeyde Ma'mer b. el-Müsennâ ise yakılan kişinin adını vererek şöyle demiştir: O, Şücâ' b. Verkâ el-Esedî'dir; tıpkı bir kadına yaklaşıldığı gibi kendisine arkadan yaklaşıldığı için Ebû Bekir es-Sıddîk onu ateşte yaktırmıştır.

وإن عن المعاصي لمذاهب للعقل واسعة، فما حرَّم الله شيئًا إلا وقد عوض عباده من الحلال ما هو أحسن من المحرَّم وأفضل. لا إله إلا هو.

Şüphesiz günahlardan uzak durmak konusunda akıl için çok geniş çıkış yolları vardır; zira Allah hiçbir şeyi haram kılmamıştır ki, karşılığında kullarına helalinden, o haram kılınandan daha güzel ve daha faziletli olanını ihsan etmiş olmasın. O'ndan başka ilah yoktur.

وأقول في النهي عن اتباع الهوى على سبيل الوعظ:

Nefsin arzularına (hevâya) uymaktan sakındırmak üzere öğüt mahiyetinde şöyle diyorum:

أَقُولُ لِنَفْسِي مَا مُبِينٌ كَحَالِكٍ وَمَا النَّاسُ إِلَّا هَالِكٌ وَابْنُ هَالِكِ

Nefsime derim ki: Apaçık aydınlık, zifirî karanlık gibi değildir; İnsanlar ise ancak birer fânidir ve fâni oğludur.

صُنِ النَّفْسَ عَمَّا عَابَهَا وَارْفُضِ الهَوَى فَإِنَّ الهَوَى مِفْتَاحُ بَابِ المَهَالِكِ

Nefsi onu lekeleyen şeylerden koru ve hevâyı reddet, Çünkü hevâ, helak kapılarının anahtarıdır.

رَأَيْتُ الهَوَى سَهْلَ المَبَادِي لَذِيذَهَا وَعُقْبَاهُ مُر الطَّعْمِ، ضَنْك المَسَالِكِ

Hevânın başlangıcını kolay ve tatlı gördüm, Fakat akıbetinin tadı acı, yolları dardır.

فَمَا لَذَّةُ الإِنْسَانِ وَالمَوْتُ بَعْدَهَا وَلَوْ عَاشَ ضِعْفَي عُمْر نُوح بنِ لَامَك

Ardından ölüm gelecek olduktan sonra insanın aldığı lezzetin ne kıymeti var, Lâmek oğlu Nûh'un ömrünün iki katı kadar yaşasa bile?

فَلَا تَتَّبِعْ دَارًا قَلِيلًا لِبَاثُهَا فَقَدْ أَنْذَرَتْنَا بِالفَنَاءِ المُوَاشِكِ

Öyleyse içinde kalış süresi pek az olan bir yurdun peşine düşme, Zira o bizi pek yakında gerçekleşecek bir yok oluşla uyarmıştır.

وَمَا تَرْكُهَا إِلَّا إِذَا هِيَ أَمْكَنَتْ وَكَمْ تَارِكٍ إِضْمَاره غَيْر تَارِكِ

Dünyayı gerçek anlamda terk etmek, ancak o sana imkânlarını sunduğunda olur, Yoksa görünürde terk etmiş nice kimse vardır ki, iç dünyasında terk etmiş değildir.

فَمَا تَارِكُ الآمَالِ عُجْبًا جُؤَاذِرًا كَتَارِكِهَا ذَات الضُّرُوعِ الحَوَاشِكِ

Kendini beğenerek sütten kesilmiş yavruları (câzibesi kalmamış dünyalıkları) terk eden kimse, Memeleri sütle dolup taşanları (dünyanın en cazip nimetlerini) terk eden kimse gibi değildir.

وَمَا قَابَلَ الأَمْرَ الَّذِي كَانَ رَاغِبًا بِشَهْوَةِ مُشْتَاقٍ وَعَقْلٍ مُبَارَكِ

Arzuladığı şeye yönelmez, Özlem duyan birinin şehvetiyle ve mübarek bir akılla [hareket eden kimse];

لَأَجْدَى عِبَادِ اللهِ بِالفَوْزِ عِنْدَهُ لَدَى جَنَّةِ الفِرْدَوْسِ فَوْقَ الأَرَائِكِ

Şüphesiz Allah'ın kulları arasında O'nun katında kurtuluşa en layık olanlar onlardır, Firdevs cennetinde, tahtlar üzerinde.

وَمَنْ عَرَفَ الأَمْرَ الَّذِي هُوَ طَالِبٌ رَأَى سَبَبًا مَا فِي يَدَيْ كُلِّ مَالِكِ

Talip olduğu şeyin hakikatini bilen kimse, Her mülk sahibinin elindekine ulaştıracak bir sebep görür.

وَمَنْ عَرَفَ الرَّحْمَنَ لَمْ يَعْصِ أَمْرَهُ وَلَوْ أَنَّهُ يُعْطَى جَمِيعَ المَمَالِكِ

Rahmân'ı hakkıyla tanıyan kimse O'nun emrine asi olmaz, Kendisine bütün mülkler ve saltanatlar verilse bile.

سَبِيلُ التُّقَى وَالنُّسكِ خَيْرُ المَسَالِكِ وَسَالِكُهَا مُسْتَبْصِرٌ خَيْرُ سَالِكِ

Takvâ ve ibadet yolu, yolların en hayırlısıdır, O yolda basiretle yürüyen de yolcuların en hayırlısıdır.

فَمَا فَقَدَ التَّنْغِيص منْ عَاج دُونَهَا وَلَا طَابَ عَيْشٌ لِامْرِئٍ غَيْرِ سَالِكِ

O yoldan sapan kimse keder ve sıkıntıdan kurtulamamış, O yolda yürümeyen hiçbir kimsenin hayatı hoş olmamıştır.

وَطُوبَى لَأَقْوَامٍ يَؤُمُّونَ نَحْوَهَا بِخِفَّةِ أَرْوَاحٍ وَلِينِ عَرَائِكِ

Ne mutlu o yola doğru yönelen topluluklara, Ruhlarının hafifliği ve huylarının yumuşaklığı ile!

لَقَدْ فَقَدُوا غِلَّ النُّفُوسِ وفُضِّلُوا بِعِزِّ سَلَاطِين وَأَمْنِ صَعَالِكِ

Onlar nefislerin kin ve hırsından arınmış ve üstün kılınmışlardır, Sultanların izzeti ve yoksulların güvenliği ile.

فَعَاشُوا كَمَا شَاءُوا وَمَاتُوا كَمَا اشْتَهَوْا وَفَازُوا بِدَارِ الخُلْدِ رَحب المَبارِكِ

Böylece diledikleri gibi yaşadılar ve arzu ettikleri gibi öldüler, Ve konaklama yerleri geniş olan ebediyet yurdunu kazandılar.

عَصوا طَاعَةَ الأَجْسَادِ فِي كُلِّ لَذَّةٍ بِنُورٍ محلٍّ ظُلْمَةَ الغَيِّ هَاتِكِ

Her türlü lezzette bedenlerine boyun eğmeye karşı çıktılar, Sapkınlık karanlığını parçalayıp dağıtan bir nurla.

فَلَوْلَا اعْتِدَادُ الجِسْمِ أَيْقَنْتَ أَنَّهُمْ يَعِيشُونَ عَيْشًا مِثْلَ عَيْشِ المَلَائِكِ

Beden kalıbında bulunmaları olmasa, kesinlikle inanırdın ki onlar, Meleklerin yaşayışı gibi bir hayat yaşıyorlar.

فَيَا رَبُّ قَدِّمْهُمْ وَزِدْ فِي صَلَاحِهِمْ وَصَلِّ عَلَيْهِم حَيْثُ حَلُّوا وَبَارِكِ

Yâ Rabbi! Onları öne geçir ve salahlarını artır, Konakladıkları her yerde onlara rahmet ve bereket ihsan eyle!

وَيَا نَفْسُ جِدِّي لَا تَمَلِّي وَشَمِّرِي لِنَيْلِ سُرُورِ الدَّهْرِ فِيمَا هُنَالِكِ

Ey nefis! Ciddiyetle çalış, usanma ve gayret kemerini kuşan, Öteki âlemde ebedî sevince nail olmak için.

وَأَنْتِ مَتَى دَمَّرْتِ سَعْيَكِ فِي الهَوَى عَلِمْتِ بِأَنَّ الحَقَّ لَيْسَ كَذَلِكِ

Sen hevâ uğrundaki çabanı ne zaman yıkıp yok edersen, Anlarsın ki hakikat hiç de öyle (hevânın gösterdiği gibi) değildir.

فَقَدْ بَيَّنَ الله الشَّرِيعَةَ لِلْوَرَى بِأَبْيَنَ مِنْ زُهْرِ النُّجُومِ الشَّوَابِكِ

Allah, şeriatı mahlukata açıklamıştır, Birbirine geçmiş parlak yıldızlardan daha açık bir şekilde.

فَيَا نَفْسُ جِدِّي فِي خَلَاصِكِ وَانْفُذِي نَفَاذَ السُّيُوفِ المُرْهَفَاتِ البَوَاتِكِ

Ey nefis! Kurtuluşun için ciddiyetle çalış ve geçip git, Keskin ve parçalayıcı kılıçların delip geçmesi gibi.

فَلَوْ أَعْمَلَ النَّاسُ التَّفَكُّرَ فِي الَّذِي لَهُ خُلِقُوا مَا كَانَ حَيٌّ بِضَاحِكِ

Eğer insanlar tefekkür etselerdi o gaye üzerinde, Uğrunda yaratıldıkları; yaşayan hiçbir kimse gülmezdi.