594. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ، كَتَبَ فِي مَالٍ قَبَضَهُ بَعْضُ الْوُلاَةِ ظُلْمًا يَأْمُرُ بِرَدِّهِ إِلَى أَهْلِهِ وَيُؤْخَذُ زَكَاتُهُ لِمَا مَضَى مِنَ السِّنِينَ ثُمَّ عَقَّبَ بَعْدَ ذَلِكَ بِكِتَابٍ أَنْ لاَ يُؤْخَذُ مِنْهُ إِلاَّ زَكَاةٌ وَاحِدَةٌ فَإِنَّهُ كَانَ ضِمَارًا .
Ve bana Mâlik'ten anlattı; Eyyub b. Ebi Temime es-Sahtiyani'den [naklederek]: Ömer b. Abdülaziz, bazı valilerin haksız yere el koyduğu bir mal hakkında; onun sahiplerine iade edilmesini ve geçmiş yıllar için zekâtının alınmasını emreden bir yazı yazdı. Sonra bunun ardından, ondan sadece tek bir (yılın) zekâtının alınması gerektiğine dair bir yazı gönderdi. Çünkü o (mal), dimâr (sahibinin elinden çıkmış, geri dönmesi umulmayan mal) hükmündeydi.