931. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الرِّجَالِ، مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، . أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، كَانَتْ إِذَا حَجَّتْ وَمَعَهَا نِسَاءٌ تَخَافُ أَنْ يَحِضْنَ قَدَّمَتْهُنَّ يَوْمَ النَّحْرِ فَأَفَضْنَ فَإِنْ حِضْنَ بَعْدَ ذَلِكَ لَمْ تَنْتَظِرْهُنَّ فَتَنْفِرُ بِهِنَّ - وَهُنَّ حُيَّضٌ - إِذَا كُنَّ قَدْ أَفَضْنَ .
Ve bana Mâlik'ten; Ebu'r-Ricâl Muhammed b. Abdurrahman'dan; Amra bint Abdurrahman'dan [nakledildiğine göre]: “Müminlerin annesi Âişe hac yaptığı zaman, şayet yanında hayız olmalarından korktuğu kadınlar varsa, onları Kurban Bayramı günü önden gönderirdi; onlar da ifaza tavafını yaparlardı. Eğer bundan sonra hayız olurlarsa, onları beklemez; (ziyaret tavafını) yapmış oldukları için -hayızlı da olsalar- onlarla birlikte yola çıkardı.”