1136. Hadis
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ نِسَاءً، كُنَّ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُسْلِمْنَ بِأَرْضِهِنَّ وَهُنَّ غَيْرُ مُهَاجِرَاتٍ وَأَزْوَاجُهُنَّ حِينَ أَسْلَمْنَ كُفَّارٌ مِنْهُنَّ بِنْتُ الْوَلِيدِ بْنِ الْمُغِيرَةِ . وَكَانَتْ تَحْتَ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ فَأَسْلَمَتْ يَوْمَ الْفَتْحِ وَهَرَبَ زَوْجُهَا صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ مِنَ الإِسْلاَمِ فَبَعَثَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ابْنَ عَمِّهِ وَهْبَ بْنَ عُمَيْرٍ بِرِدَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَانًا لِصَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ وَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الإِسْلاَمِ وَأَنْ يَقْدَمَ عَلَيْهِ فَإِنْ رَضِيَ أَمْرًا قَبِلَهُ وَإِلاَّ سَيَّرَهُ شَهْرَيْنِ فَلَمَّا قَدِمَ صَفْوَانُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرِدَائِهِ نَادَاهُ عَلَى رُءُوسِ النَّاسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ هَذَا وَهْبَ بْنَ عُمَيْرٍ جَاءَنِي بِرِدَائِكَ وَزَعَمَ أَنَّكَ دَعَوْتَنِي إِلَى الْقُدُومِ عَلَيْكَ فَإِنْ رَضِيتُ أَمْرًا قَبِلْتُهُ وَإِلاَّ سَيَّرْتَنِي شَهْرَيْنِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْزِلْ أَبَا وَهْبٍ " . فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ لاَ أَنْزِلُ حَتَّى تُبَيِّنَ لِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَلْ لَكَ تَسِيرُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ " . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ هَوَازِنَ بِحُنَيْنٍ . فَأَرْسَلَ إِلَى صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ يَسْتَعِيرُهُ أَدَاةً وَسِلاَحًا عِنْدَهُ فَقَالَ صَفْوَانُ أَطَوْعًا أَمْ كَرْهًا فَقَالَ " بَلْ طَوْعًا " . فَأَعَارَهُ الأَدَاةَ وَالسِّلاَحَ الَّتِي عِنْدَهُ ثُمَّ خَرَجَ صَفْوَانُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ كَافِرٌ فَشَهِدَ حُنَيْنًا وَالطَّائِفَ وَهُوَ كَافِرٌ وَامْرَأَتُهُ مُسْلِمَةٌ وَلَمْ يُفَرِّقْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُ وَبَيْنَ امْرَأَتِهِ حَتَّى أَسْلَمَ صَفْوَانُ وَاسْتَقَرَّتْ عِنْدَهُ امْرَأَتُهُ بِذَلِكَ النِّكَاحِ .
Bana Mâlik'ten anlattı; İbn Şihâb'dan; kendisine ulaştığına göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem döneminde, hicret etmeyip kendi yurtlarında Müslüman olan ve Müslüman oldukları sırada kocaları kâfir olan kadınlar vardı. Velîd b. el-Muğîre'nin kızı da bunlardandı. O, Safvân b. Ümeyye ile evliydi. Fetih günü Müslüman oldu. Kocası Safvân b. Ümeyye ise İslam'dan kaçtı. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, amcası oğlu Vehb b. Umeyr'i, Safvân b. Ümeyye için bir eman (güvence) olarak kendi ridasıyla gönderdi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onu İslam'a davet etti ve yanına gelmesini istedi. Eğer bir durumdan razı olursa kabul eder, aksi halde onu iki ay serbest bırakırdı (süre tanırdı). Safvân, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in ridasıyla huzuruna gelince insanların tepesinden (kalabalığın içinden) seslenerek: "Ey Muhammed! Şu Vehb b. Umeyr bana senin ridanı getirdi ve senin beni yanına çağırdığını, eğer razı olursam kabul edeceğini, olmazsam beni iki ay serbest bırakacağını iddia ediyor" dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: "İn (attan/deveden), ey Ebû Vehb" buyurdu. Safvân: "Hayır, vallahi bana durumu açıklamadıkça inmem" dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: "Bilakis senin için dört ay seyahat (serbestlik) hakkı vardır" buyurdu. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Huneyn'de Hevâzin kabilesine doğru yola çıktı. Safvân b. Ümeyye'ye haber gönderip yanındaki edevat ve silahları ödünç istedi. Safvân: "Gönüllü mü yoksa zorla mı?" diye sordu. Peygamber: "Bilakis gönüllü olarak" dedi. Safvân yanındaki edevat ve silahları ona ödünç verdi. Sonra Safvân, kâfir olduğu halde Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte çıktı. Kâfir olduğu halde Huneyn ve Tâif'e şahit oldu. Karısı ise Müslümandı. Safvân Müslüman oluncaya kadar Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onunla karısının arasını ayırmadı. Karısı o (eski) nikahla onun yanında kaldı (evlilikleri devam etti)."