1822. Hadis
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، دَخَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَهُوَ يَجْبِذُ لِسَانَهُ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ مَهْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ . فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ هَذَا أَوْرَدَنِي الْمَوَارِدَ .
Ve bana Mâlik'ten; Zeyd b. Eslem'den; babasından anlattı ki; Ömer b. el-Hattâb, Ebu Bekir es-Sıddık'ın yanına girdi. O sırada (Ebu Bekir) dilini çekiyordu. Ömer ona: “Dur (yapma)! Allah seni bağışlasın” dedi. Ebu Bekir: “Şüphesiz bu (dil) beni (tehlikeli) su kaynaklarına (yerlere) götürdü” dedi.