298. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَفِيفٍ السَّهْمِيِّ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي أَسَدٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا أَيُّوبَ الأَنْصَارِيَّ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ آتِي الْمَسْجِدَ فَأَجِدُ الإِمَامَ يُصَلِّي أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ نَعَمْ فَصَلِّ مَعَهُ فَإِنَّ مَنْ صَنَعَ ذَلِكَ فَإِنَّ لَهُ سَهْمَ جَمْعٍ أَوْ مِثْلَ سَهْمِ جَمْعٍ .
Ve bana Mâlik'ten; Afîf es-Sehmî'den; Beni Esed kabilesinden bir adamdan rivayet edildiğine göre, o Ebu Eyyub el-Ensarî'ye sordu ve şöyle dedi: “Ben evimde namaz kılıyorum, sonra mescide geliyorum ve imamı namaz kılarken buluyorum. Onunla birlikte kılabilir miyim?” Ebu Eyyub: “Evet, onunla kıl. Zira kim bunu yaparsa, ona cemaat sevabı vardır” veya “cemaat sevabı gibisi vardır” dedi.