358. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَهُ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ .
Ve bana Mâlik'ten; İbn Şihab'dan; Urve b. Zübeyr'den; Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşi Âişe'den şöyle dediği rivayet edildi: “Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kuşluk namazını kıldığını hiç görmedim. Oysa ben onu mutlaka kılarım. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, bir ameli yapmayı sevdiği halde, insanlar da o ameli yaparlar ve üzerlerine farz kılınır endişesiyle terk ederdi.”