5. Hadis
وعن أبي يَزيدَ مَعْنِ بنِ يَزيدَ بنِ الأخنسِ رضي الله عنهم ، وهو وأبوه وَجَدُّه صحابيُّون ، قَالَ : كَانَ أبي يَزيدُ أخْرَجَ دَنَانِيرَ يَتَصَدَّقُ بِهَا ، فَوَضعَهَا عِنْدَ رَجُلٍ في الْمَسْجِدِ ، فَجِئْتُ فأَخذْتُها فَأَتَيْتُهُ بِهَا . فقالَ : واللهِ ، مَا إيَّاكَ أرَدْتُ ، فَخَاصَمْتُهُ إِلى رسولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فقَالَ : (( لكَ مَا نَوَيْتَ يَا يزيدُ ، ولَكَ ما أخَذْتَ يَا مَعْنُ )) رواهُ البخاريُّ .
Kendisi, babası ve dedesi sahâbî olan Ebû Yezîd Ma'n b. Yezîd b. el-Ahnes radıyallâhu anhüm'den rivayet edildi; dedi ki: Babam Yezîd sadaka olarak vermek üzere birkaç dinar çıkarmış ve onları mescidde bir adamın yanına bırakmıştı. Ben gidip onları aldım ve kendisine getirdim. Babam: ‘Vallahi ben seni kastetmemiştim’ dedi. Bunun üzerine onu Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e götürerek davacı oldum. [Resûlullah] şöyle buyurdu: “Ey Yezîd, niyet ettiğin senindir; ey Ma'n, aldığın da senindir.” Buhârî rivayet etmiştir.