Binûn

111. Hadis

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

111. Hadis

السابع عشر : عن سعيد بن عبد العزيز ، عن ربيعة بن يزيد ، عن أَبي إدريس الخولاني ، عن أبي ذر جندب بن جُنادة رضي الله عنه ، عن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم فيما يروي ، عن اللهِ تَبَاركَ وتعالى ، أنَّهُ قَالَ : (( يَا عِبَادي ، إنِّي حَرَّمْتُ الظُلْمَ عَلَى نَفْسي وَجَعَلْتُهُ بيْنَكم مُحَرَّماً فَلا تَظَالَمُوا . يَا عِبَادي ، كُلُّكُمْ ضَالّ إلاَّ مَنْ هَدَيْتُهُ فَاستَهدُوني أهْدِكُمْ . يَا عِبَادي ، كُلُّكُمْ جَائِعٌ إلاَّ مَنْ أطْعَمْتُهُ فَاستَطعِمُوني أُطْعِمْكُمْ . يَا عِبَادي ، كُلُّكُمْ عَارٍ إلاَّ مَنْ كَسَوْتُهُ فاسْتَكْسُونِي أكْسُكُمْ . يَا عِبَادي ، إنَّكُمْ تُخْطِئُونَ باللَّيلِ وَالنَّهارِ وَأَنَا أغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً فَاسْتَغْفِرُوني أغْفِرْ لَكُمْ . يَا عِبَادي، إنَّكُمْ لَنْ تَبْلُغوا ضُرِّي فَتَضُرُّوني ، وَلَنْ تَبْلُغُوا نَفعِي فَتَنْفَعُوني . يَا عِبَادي ، لَوْ أنَّ أوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجنَّكُمْ كَانُوا عَلَى أتْقَى قَلْبِ رَجُلٍ وَاحِدٍ مِنْكُمْ مَا زَادَ ذلِكَ في مُلكي شيئاً . يَا عِبَادي ، لَوْ أنَّ أوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجنَّكُمْ كَانُوا عَلَى أفْجَرِ قَلْبِ رَجُلٍ وَاحِدٍ مِنْكُمْ مَا نَقَصَ ذلِكَ من مُلكي شيئاً. يَا عِبَادي، لَوْ أنَّ أوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجنَّكُمْ قَامُوا في صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَسَألُوني فَأعْطَيتُ كُلَّ إنْسَانٍ مَسْألَتَهُ مَا نَقَصَ ذلِكَ مِمَّا عِنْدِي إلاَّ كما يَنْقصُ المِخْيَطُ إِذَا أُدْخِلَ البَحْرَ . يَا عِبَادي ، إِنَّمَا هِيَ أعْمَالُكُمْ أُحْصِيهَا لَكُمْ ثُمَّ أوَفِّيكُمْ إِيَّاهَا ، فَمَنْ وَجَدَ خَيراً فَلْيَحْمَدِ الله وَمَنْ وَجَدَ غَيْرَ ذلِكَ فَلا يَلُومَنَّ إلاَّ نَفْسَهُ )) . قَالَ سعيد : كَانَ أَبُو إدريس إِذَا حَدَّثَ بهذا الحديث جَثا عَلَى رُكبتيه . رواه مسلم . وروينا عن الإمام أحمد بن حنبل رحمه الله ، قَالَ : لَيْسَ لأهل الشام حديث أشرف من هَذَا الحديث .

On yedincisi: Saîd b. Abdülazîz'den; Rebîa b. Yezîd'den; Ebû İdrîs el-Havlânî'den; Ebû Zer Cündüb b. Cünâde radıyallâhu anh'den; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den, Allah tebâreke ve teâlâ'dan rivayet ettiğine göre O şöyle buyurdu: “Ey kullarım! Ben zulmü kendime haram kıldım ve onu sizin aranızda da haram kıldım; öyleyse birbirinize zulmetmeyin. Ey kullarım! Hidayet ettiklerim dışında hepiniz dalâlettesiniz; öyleyse benden hidayet isteyin ki size hidayet edeyim. Ey kullarım! Doyurduklarım dışında hepiniz açsınız; öyleyse benden yiyecek isteyin ki sizi doyurayım. Ey kullarım! Giydirdiklerim dışında hepiniz çıplaksınız; öyleyse benden giyecek isteyin ki sizi giydireyim. Ey kullarım! Siz gece ve gündüz hata işlersiniz, ben ise bütün günahları bağışlarım; öyleyse benden mağfiret dileyin ki sizi bağışlayayım. Ey kullarım! Siz bana zarar verecek bir güce asla erişemezsiniz ki bana zarar veresiniz; bana fayda sağlayacak bir güce de asla erişemezsiniz ki bana fayda sağlayasınız. Ey kullarım! Sizin ilkleriniz ve sonuncularınız, insanlarınız ve cinleriniz, içinizden en takvâlı bir tek adamın kalbi üzere olsalar, bu benim mülküme hiçbir şey katmaz. Ey kullarım! Sizin ilk ve sonuncularınız, insanlarınız ve cinleriniz, içinizden en günahkâr bir tek adamın kalbi üzere olsalar, bu benim mülkümden hiçbir şey eksiltmez. Ey kullarım! Sizin ilk ve sonuncularınız, insanlarınız ve cinleriniz bir tek meydanda toplansalar ve benden istekte bulunsalar, ben de her insana istediğini versem, bu benim katımdakilerden ancak iğnenin denize batırıldığında eksilttiği kadar eksiltir. Ey kullarım! Bunlar ancak sizin amellerinizdir; onları sizin için sayıp kaydederim, sonra da karşılığını size eksiksiz veririm. Artık kim bir hayır bulursa Allah'a hamdetsin; kim de bundan başkasını bulursa yalnızca kendi nefsini kınasın.” Saîd dedi ki: Ebû İdrîs bu hadisi anlattığı zaman dizleri üzerine çökerdi. Müslim rivayet etmiştir. İmam Ahmed b. Hanbel rahimehullâh'tan rivayet ettiğimize göre o şöyle demiştir: “Şam ahâlisi için bu hadisten daha şerefli bir hadis yoktur.”