113. Hadis
الثاني : عن ابن عباس رضي الله عنهما ، قَالَ : كَانَ عمر رضي الله عنه يُدْخِلُنِي مَعَ أشْيَاخِ بَدرٍ فكأنَّ بَعْضَهُمْ وَجَدَ في نفسِهِ ، فَقَالَ : لِمَ يَدْخُلُ هَذَا معنا ولَنَا أبْنَاءٌ مِثلُهُ ؟! فَقَالَ عُمَرُ : إنَّهُ منْ حَيثُ عَلِمْتُمْ ! فَدعانِي ذاتَ يَومٍ فَأدْخَلَنِي مَعَهُمْ فما رَأيتُ أَنَّهُ دعاني يَومَئذٍ إلاَّ لِيُرِيَهُمْ ، قَالَ : مَا تقُولُون في قولِ الله : { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ } ؟ [ النصر : 1 ] فَقَالَ بعضهم : أُمِرْنَا نَحْمَدُ اللهَ وَنَسْتَغْفِرُهُ إِذَا نَصَرنَا وَفَتحَ عَلَيْنَا ، وَسَكتَ بَعْضُهُمْ فَلَمْ يَقُلْ شَيئاً . فَقَالَ لي : أَكَذلِكَ تقُول يَا ابنَ عباسٍ ؟ فقلت : لا. قَالَ : فما تقول ؟ قُلْتُ : هُوَ أجَلُ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم أعلَمَهُ لَهُ، قَالَ : { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ } وذلك علامةُ أجَلِكَ { فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً } فَقَالَ عمر رضي الله عنه : مَا أعلم مِنْهَا إلاَّ مَا تقول . رواه البخاري .
İkincisi: İbn Abbâs radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Ömer radıyallâhu anh beni Bedir şeyhleriyle (yaşlı gazileriyle) birlikte meclise alırdı. Sanki onlardan bazısı bundan dolayı içlerinde bir rahatsızlık duydu ve “Bizim de bunun gibi oğullarımız varken bu niçin bizimle birlikte giriyor ki?!” dedi. Ömer de “O, sizin de bildiğiniz bir konumdadır!” dedi. Bir gün beni çağırdı ve onlarla birlikte meclise aldı. Ben o gün beni ancak onlara göstermek için çağırdığını düşündüm. Onlara “Allah'ın { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ } ‘Allah'ın yardımı ve fetih geldiğinde’ [Nasr 110/1] kavli hakkında ne dersiniz?” diye sordu. Onlardan bazısı “Bize yardım ettiğinde ve fetih nasip ettiğinde Allah'a hamdetmemiz ve O'ndan mağfiret dilememiz emredildi” dedi. Bazısı ise sustu ve hiçbir şey söylemedi. Bunun üzerine bana “Sen de böyle mi diyorsun ey İbn Abbâs?” dedi. Ben “Hayır” dedim. “Peki ne diyorsun?” diye sordu. Dedim ki: “O, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in ecelidir; Allah bunu ona bildirmiştir. { إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ } ‘Allah'ın yardımı ve fetih geldiğinde’ buyurmuştur ki bu, senin ecelinin alâmetidir; { فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً } ‘Rabbini hamd ile tesbih et ve O'ndan mağfiret dile; şüphesiz O, tövbeleri çok kabul edendir.’” Bunun üzerine Ömer radıyallâhu anh “Ben de bundan senin söylediğinden başkasını bilmiyorum” dedi. Buhârî rivayet etmiştir.