967. Hadis
وعن أَبي جعفر عبد الله بن جعفر رضي الله عنهما ، قَالَ : أردفني رسولُ الله صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ خَلْفَهُ ، وَأسَرَّ إليَّ حَدِيثاً لا أُحَدِّثُ بِهِ أحَداً مِنَ النَّاسِ ، وَكَانَ أحَبَّ مَا اسْتَتَرَ بِهِ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم لِحاجَتِهِ هَدَفٌ أَوْ حَائِشُ نَخْلٍ . يَعنِي : حَائِطَ نَخْلٍ . رواه مسلم هكَذَا مُختصراً . وزادَ فِيهِ البَرْقاني بإسناد مسلم - بعد قَوْله : حَائِشُ نَخْلٍ - فَدَخَلَ حَائِطاً لِرَجُلٍ مِنَ الأنْصَارِ ، فَإذا فِيهِ جَمَلٌ ، فَلَمَّا رَأى رَسولَ الله صلى الله عليه وسلم جَرْجَرَ وذَرَفَتْ عَيْنَاهُ ، فَأتَاهُ النَّبيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَسَحَ سَرَاتَهُ - أيْ : سِنَامَهُ - وَذِفْرَاهُ فَسَكَنَ ، فَقَالَ : (( مَنْ رَبُّ هَذَا الجَمَلِ ؟ لِمَنْ هَذَا الجَمَلُ ؟ )) فَجَاءَ فَتَىً مِنَ الأنْصَارِ ، فَقَالَ : هَذَا لِي يَا رسولَ الله . قَالَ : (( أفَلاَ تَتَّقِي اللهَ في هذِهِ البَهِيمَةِ الَّتي مَلَّكَكَ اللهُ إيَّاهَا ؟ فَإنَّهُ يَشْكُو إلَيَّ أنَّكَ تُجِيعُهُ وتُدْئِبُهُ )) رواه أَبُو داود كرواية البرقاني . قَوْله (( ذِفْرَاهُ )) : هُوَ بكسر الذال المعجمة وإسكان الفاءِ ، وَهُوَ لفظ مفرد مؤنث . قَالَ أهل اللغة : الذِّفْرى : الموضع الَّذِي يَعْرَقُ مِن البَعِيرِ خَلف الأُذُنِ ، وَقوله : (( تُدْئِبهُ )) أيْ : تتعِبه .
Ebû Ca'fer Abdullah b. Ca'fer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir gün beni bineğinin arkasına aldı ve bana insanlardan hiçbirine anlatmayacağım bir sözü gizlice söyledi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in abdest bozmak için arkasına gizlenmeyi en çok sevdiği şey, yüksekçe bir tümsek ya da hurma koruluğu -yani hurma bahçesi- idi. Müslim bunu böyle muhtasar olarak rivayet etmiştir. Berkânî, Müslim'in isnadıyla -“hurma koruluğu” sözünden sonra- şu ilavede bulundu: Ensardan bir adamın bahçesine girdi. Bir de baktı ki orada bir deve var. Deve, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i görünce inledi ve gözlerinden yaşlar aktı. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem devenin yanına varıp sırtını -yani hörgücünü- ve kulağının arkasını sıvazladı; deve de sakinleşti. Ardından: “Bu devenin sahibi kimdir? Bu deve kimindir?” buyurdu. Ensardan bir genç gelerek: ‘Bu benimdir yâ Resûlallah!’ dedi. [Resûlullah] şöyle buyurdu: “Allah'ın senin mülküne verdiği şu hayvan hakkında Allah'tan korkmuyor musun? Zira o, senin kendisini aç bıraktığını ve yorduğunu bana şikâyet ediyor.” Ebû Dâvûd da Berkânî'nin rivayeti gibi rivayet etmiştir. Zifrâhu (ذِفْرَاهُ) sözü noktalı zâl'in kesresi ve fâ'nın sükûnu iledir; müfred ve müennes bir lafızdır. Dil âlimleri şöyle dediler: Zifrâ (الذِّفْرى), devenin kulağının arkasında terleyen yerdir. Tüd'ibühû (تُدْئِبهُ) sözü ise “onu yoruyorsun” demektir.